Przegląd nowości

Mahler nadał ton

Szczegóły

Opublikowano: środa, 11, wrzesień 2024 15:48

Pięć pieśni układa się w sposób budujący napięcie, na początku jest mowa o dosyć obojętnym stanie aury „Słońce zechce teraz jasno zaświecić”, a zaraz po niej „In diesem Wetter” („W tę pogodę”). Środkowa pieśń to jakby kulminacja emocjonalna ze słowami „Gdy twoja mamusia podchodzi do drzwi”. Chociaż utwór ma charakter kołysanki tutaj artystka zasugerowała nawet dramatyczne okrzyki, zaś w pieśni czwartej dochodzą do głosu uczucia rezygnacji i Małgorzata Walewska zakryła twarz dłońmi, by na początku pieśni finałowej odwrócić się tyłem do publiczności.

Nawet dla osób nie znających języka niemieckiego i poetyki cierpienia wynurzającej się z utworów, sens był jasny. Dobrze też akompaniowała solistce orkiestra, której na zmianę poszczególne sekcje subtelnie towarzyszyły artystce, która starała się nie wchodzić w dynamikę forte, zachować ten przyciemniony obraz mahlerowskiego dzieła. W części początkowej koncertu usłyszeliśmy ciekawe preludium „postwagnerowskie” Ludomira Różyckiego poświęcone obrazowi Mony Lisy Leonarda, zaś po przerwie orkiestra wykonała młodzieńczą II Symfonię Richarda Straussa, dzieła sprawnego instrumentacyjnie i kompozycyjnie, ale jeszcze nie zapowiadającego mistrzostwa późniejszych Poematów symfonicznych tego mistrza. Jako materiał do ćwiczeń orkiestry była to pozycja pożądana, pokazująca jak zwykle kłopoty waltorni i dobrą kondycję instrumentów dętych drewnianych oraz kotłów. Jednak utwór prawdopodobnie nie stał się iskrą pobudzającą południowy temperament dyrygenta do zdecydowanych wzlotów.

                                                                  Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »