Przegląd nowości

Meandry muzycznej kobiecości

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 03, wrzesień 2024 21:02

Podziękowania należą się szwajcarskiej orkiestrze kameralnej, która przy tej okazji popisała się doskonałą dyscypliną i  solidnym, choć przecież kameralnym brzmieniem wydobywanym ze składu instrumentów zarówno historycznych, jak też współczesnych. Jej cechą było też dyrygowanie od pulpitu przez koncertmistrza Antonia Viñuales Péreza.

On przy tej okazji wykazał się jeszcze ujawnieniem systemu wewnątrzorkiestrowej „samopomocy", gdy w trakcie trwania utworu zademonstrował płynną wymianę szwankujących skrzypiec na sprawne i następnie dostarczeniu instrumentu po naprawie. W drukowanym komentarzu do koncertu podano, że obie panie, Fanny i Emilia kształtowały swą wrażliwość muzyczną na dorobku nie tyle Mendelssohna, co Beethovena. W środku programu pojawił się więc jego IV Koncert fortepianowy G-dur op. 58, grany na współczesnym Steinwayu.

Zamiast oczekiwanej Heleny Grimaud, okreśanej jako „poetka fortepianu” pojawił się w zastępstwie „czarodziej fortepianu” Francesco Piemontesi. Cudów jednak nie było. Artysta wykazał się doskonałą techniką pianistyczną, zdolnościami wirtuozowskimi, co zresztą narzucił sam Beethoven i wrażliwością na dostosowanie brzmienia do całkiem zdrowo dialogującej orkiestry. Było to granie eleganckie, ale jak najbardziej męskie, cokolwiek by to miało oznaczać. Gdy porównamy kreację Francesca Piemontesi z występem Tomasza Rittera, który ów Koncert Beethovena zagrał z (oh!) Orkiestrą, to odnaleźlibyśmy wiele różnic głównie emocjonalnych. Ritter był chyba lepszy w czymś, co nasza Noblistka określiła terminem „czuły narrator”. Jednak jedno i drugie wykonanie składało się na wielkość absolutną, której na imię Beethoven.

                                                                          Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »