Przegląd nowości

Akademia Krzysztofa Pendereckiego: W oryginale i w transkrypcjach

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 26, sierpień 2024 17:44

To utwór z roku 2010 i zrazu rozwija się imitacyjnie. W partii kontrabasu dają znać o sobie efekty artykulacyjne z okresu sonorystycznego w postaci uderzeń dłońmi o pudło rezonansowe, a pod koniec pojawiają się motywy quasi-huculskie, zapowiadające już III Kwartet smyczkowy „Kartki z nienapisanego dziennika“.

Ukraiński skrzypek Maksym Brylinśky, jak dla mnie, dał się poznać z najlepszej strony w muzyce Pendereckiego, operując nośnym dźwiękiem i odznaczając się techniczną swobodą. Jak mi opowiadała wdowa po Stanisławie Wiechowiczu, u którego Penderecki kontynuował studia i uzyskał dyplom, panował wtedy obyczaj, że jak kompozytor nie był zadowolony z wykonania, to wysyłał do muzyków żonę, co oznaczało, iż nie wszystko było po jego myśli.

Po wczorajszej interpretacji Duo sądzę, że, gdyby Krzysztof Penderecki żył, to by osobiście pogratulował obydwu artystom. Po Pieśni Roksany z Króla Rogera Karola Szymanowskiego, w transkrypcji Pawła Kochańskiego głosu wokalnego na skrzypce, zabrzmiało opus 40 autora tej opery czyli opracowanie Trzech kaprysów Niccolò Paganiniego, do których dopisany został fortepianowy akompaniament wzorem Roberta Schumanna, który podobnie postąpił wobec Sonat na skrzypce solo Johanna Sebastiana Bacha. Z kolei Brylinśky dokonał jego transkrypcji na orkiestrę. Przyznam się szczerze, iż te punkty programu wywarły na mnie mniejsze wrażenie, ale koncert jako całość beż wątpienia zasługiwał na trud wyprawy do Lusławic.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »