Przegląd nowości

Akademia Krzysztofa Pendereckiego: W oryginale i w transkrypcjach

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 26, sierpień 2024 17:44

Śmierć przywołana została również na samym początku, albowiem w pierwszej części wykonano – jak przystało na miejsce i obecność Wdowy – dwie kompozycje patrona. Naprzód złożone z dwóch ogniw Epitaphium Artur Malawski in memoriam na smyczki i kotły, powstałe po zgonie profesora, u którego Krzysztof Penderecki studiował (za nieopatrznie wyrażoną krytyczną opinię po prawykonaniu Wierchów tamtego musiał pisać potrójne i poczwórne fugi, co potem przydało się przy tworzeniu kompozycji liturgicznych).

Jego brzmienie odznacza się szorstką, dysonansową fakturą z dramatycznymi uderzeniami w kotły w momentach kulminacji muzycznej narracji. Utwór o elegijnym nastroju, ale dramatycznym przebiegu, momentami przywodził mi na myśl powstałą dla uczczenia ofiar Powstania Budapeszteńskiego Hungarię 1956 Malawskiego, co może było zamierzonym odniesieniem, zważywszy dedykację.

Jerzy Dybał niemieckim obyczajem, że kompozycje grane na początku po raz pierwszy, a w tym przypadku rzadko wykonywane, powtarza się na końcu, bisował zatem drugie ogniwo. Kolejnym punktem programu była właśnie muzyka kameralna – Duo concertante na skrzypce i kontrabas, które usłyszeliśmy w interpretacji ukraińskiego skrzypka Maksyma Brylinśkiego i Jerzego Dybała, grających na tych instrumentach w orkiestrze Opery Wiedeńskiej, poza nią przybierającej miano Wiener Philharmoniker.

• « poprz.
• nast. »