Przegląd nowości

Wiktoriańska „Filenis“ albo Jak na niemieckim kazaniu – XX Festiwal Muzyki Polskiej 2024

Szczegóły

Opublikowano: środa, 31, lipiec 2024 18:43

Izabela Matuła jako tytułowa Filenis wydobyła dramatyczny aspekt tej partii, wykorzystując do tego rozległy wolumen swego głosu z ekspresyjnie brzmiącym rejestrem piersiowym i nieco ostrym w górze skali. Idealną odtwórczynią Myrtis, ukochanej syna tamtej, była Ilona Krzywicka, krystalicznie czysto brzmiący sopran o wzorowej emisji. Trzecim protagonistą był baryton Krzysztof Szumański, zgodnie z operową konwencją udzielający głosu zdecydowanie złowrogiej postaci Menandra.

Jak zawsze ujmował swym dźwięcznym i nośnym tenorem Daniel Domarecki, występując w podwójnej roli Dromona i Kleofasa. Rozczarował natomiast wykonawca Hermiasa, syna Filenis. Dysponuje co prawda aparycją godną amanta, ale w wersji koncertowej liczą się przede wszystkim warunki wokalne. 

Jego liryczny tenor nie był w stanie udźwignąć partii zakrojonej na miarę jugenlicher heldentenor w typologii niemieckiej, zarówno pod względem siły brzmienia, niknąc pośród masywnej orkiestracji, jak i intonacji wysokich tonów. Krzysztof Słowiński w sposób jednocześnie zdyscyplinowany, a zarazem ze znacznym rozmachem poprowadził orkiestrę i chór Filharmonii Krakowskiej w tej do pewnego stopnia własnej partyturze, rozwijając przed słuchaczami jej pełną paletę kolorystyczną, nie zaniedbując przy tym ustępów o bardziej lirycznym zacięciu, z nastrojowymi solami: wiolonczelowym i skrzypcowym, zagranym przez Macieja Lulka z Sinfonietty Cracovii. Tak że od pewnego momentu przestała zaprzątać moją uwagę kwestia atrybucji, na ile  jest to zasługą samego  Statkowskiego, a na ile autorskim wkładem Słowińskiego?

                                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »