Przegląd nowości

"Portret" Mieczysława Weinberga w Opéra national de Lorraine

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 26, kwiecień 2011 02:00

Przedstawiciele wyższych sfer, którzy zamawiają u malarza swe portrety, są tutaj przedstawieni w niezwykle barwny i komiczny sposób jako poruszające się na szczudłach lub utrwalone na wielkich obrazach osobistości, wzbudzające niekiedy pewien niepokój, kiedy w ich wizerunkach rozpoznajemy podobizny wsławionych cynizmem i okrucieństwem przedstawicieli najwyższych władz sowieckich ze Stalinem na czele. Wreszcie zakupiony przez głównego protagonistę portret okazuje się być popękanym zwierciadłem, w którym Chartkow może się przeglądać, tak jakby zaglądał do wnętrza własnej duszy czy podświadomości. Owo zwierciadło może też symbolizować sumienie każdego artysty, albowiem pozwala mu przyjrzeć się dokładniej prawdziwym intencjom kierującym podejmowanymi przez niego działaniami twórczymi.

Głównym filarem obsady wykonawczej jest kreujący tytułową rolę amerykański tenor Erik Nelson Werner, wybitny wokalista o charyzmatycznej osobowości scenicznej, którego otaczają tacy nieprzeciętni wykonawcy jak Dian Axenti (Liza), Evgeny Liberman (Nikita) czy Randall Jakobsch (Inspektor, Generał). Doskonałym interpretatorem tej kąsającej satyry muzycznej Weinberga jest stojący na czele Orchestre symphonique et lyrique de Nancy Gabriel Chmura, niestrudzony znawca i popularyzator twórczości tego praktycznie zapomnianego do tej pory kompozytora. Pod batutą polskiego dyrygenta każda interwencja orkiestry nabiera odpowiedniego sensu dramaturgicznego, a warstwa instrumentalna dzieła odsłania swą przywołującą tradycję opery rosyjskiej paletę barw dźwiękowych, inwencję melodyczną, charakteryzujące poszczególnych protagonistów "chwyty" kompozytorskie i symfoniczne porywy, przywołuje także klimaty nasuwające skojarzenia z utworami Szostakowicza czy Strawińskiego. Nie będzie więc przesadą stwierdzenie, że kierowana przez Laurenta Spielmanna placówka operowa w Nancy - położona przy placu zdominowanym przez pomnik Stanisława Leszczyńskiego - przyciągnęła uwagę publiczności oraz krytyki muzycznej niezwykle interesującym wydarzeniem artystycznym, przyczyniając się w ten sposób do wydobycia twórczości Weinberga ze zbyt długo ją otaczających mroków zapomnienia.

                                                                               Leszek Bernat