Przegląd nowości

"Portret" Mieczysława Weinberga w Opéra national de Lorraine

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 26, kwiecień 2011 02:00

Bohaterem opery jest Chartkow, biedny, ekscentryczny oraz idealistycznie nastawiony malarz, który za parę groszy kupuje wywierający na nim niepokojące wrażenie portret widzianej uprzednio w trakcie sennego marzenia dziewczyny. Po przyjściu do domu ze zdziwieniem odkrywa, że w ramie obrazu znajduje się ukryta tam przez kogoś spora suma pieniędzy i tak oto w niespodziewany sposób Chartkow staje się bogatym człowiekiem. Wynajmuje luksusowy apartament, zaczyna się pojawiać w prestiżowych miejscach i przebywać w towarzystwie ważnych i wpływowych osobistości. Realizuje lukratywne zamówienia utrwalając - poprawione na doskonałe - wizerunki swoich zleceniodawców, gromadzi bogactwa i staje się najbardziej popularnym i modnym artystą. Szybko jednak sobie uświadamia, iż jego życie zamieniło się w wielkie kłamstwo i że tak tworzone dzieła nie mają najmniejszego sensu. Zamęczany wizją piękna Chartkow niszczy wszystkie obrazy i wkrótce, popadając w delirium, dręczony iluzjami i omamami, umiera.

Ta przepojona liryzmem, a zarazem gorzką satyrą historia znajduje idealnego inscenizatora w osobie angielskiego reżysera Davida Pountneya, który buduje nie pozbawioną fantazji, wręcz oniryczną wizję dzieła Weinberga i zręcznie wydobywa ukryte w nim sensy. Cała akcja rozgrywana jest w funkcjonalnej i atrakcyjnej wizualnie scenografii Dana Potry - pięknie oświetlanej przez Linusa Fellboma - która ukazuje kolejno zbudowaną jakby z pochylonych, barwnych palet malarskich pracownię i zarazem skromne mieszkanie Chartkowa oraz oficjalne, zalane biało-zimnym światłem wnętrze siedziby najwyższych instancji partyjnych. Już od samego początku przedstawienia Pountney nadaje mu poetycki wymiar wprowadzając przemieszczającą się w przestrzeni na linie postać nocnego stróża. Celnym pomysłem jest też zmaterializowanie wytworu wyobraźni malarza za pomocą wykreowania na scenie osoby niemej Psyche, młodej muzy tytułowego twórcy, która podczas finałowego monologu Chartkowa filmuje w zbliżeniu jego twarz - powstały w ten sposób, pełen ekspresji obraz jest następnie wyświetlany w dużym powiększeniu na umieszczonej w głębi kurtynie.