Przegląd nowości

Haydn i Mozart w filharmonicznym ujęciu

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 25, maj 2024 08:12

Dwadzieścia lat dzieli Koncert od Harmonienmesse B-dur Hob. XXII: 14, ale jest to już całkiem inny świat dźwiękowy, między innymi za sprawą rozbudowanej sekcji dętej, przydającej kompozycji znamion monumentalizmu. Konwencjonalność form instrumentalnych tamtej epoki zastąpił pierwiastek narracyjny, na przykład w Credo (zwłaszcza w ustępach Et incarnatus i Et resurrexit).

Stąd duża rola przypada solistom. Oryginalne są tempa. Vivace zamiast Maestoso, zwyczajowo inicjującego Credo. Przeciwnie w Sanctus, rozpoczynającym się solennie. Za to Benedictus odznacza się znacznym wigorem.

Tym razem Łukasz Borowicz skupił się przede wszystkim na zarysowaniu dramaturgii utworu, między innymi za sprawą czytelnego przeprowadzenia fug. Spośród kwartetu śpiewaków na pierwszy plan wysunęły się głosy wysokie, a więc sopran Lidia Sosnowska oraz tenor Bartłomiej Chorąży, których partie kompozytor więcej wyodrębniał od pozostałych, których ansambl uzupełniali: alt Iwona Sułkowska-Kozłowska i bas Maciej Drużkowski. Symfoniczne zespoły zbyt łatwo oddały muzykę klasycyzmu tym grającym na instrumentach historycznych, a przecież ten właśnie repertuar uczy dyscypliny i rytmicznej precyzji gry, co, jak wspomniałem na początku, z powodzeniem udało się osiągnąć Łukaszowi Borowiczowi z krakowską orkiestrą filharmoniczną.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »