Przegląd nowości

Poławiacze głosów

Szczegóły

Opublikowano: środa, 20, marzec 2024 21:13

Ponadto przydałoby się dopracować brzmienie wysokich tonów. Osobiście jednak wolę w tym wypadku lżejszą odmianę głosu sopranowego. Grzegorz Szostak w pełni wywiązał się z nie tak znów eksponowanej partii wspomnianego Nurabada. Inscenizacja Waldemara Zawodzińskiego kładzie nacisk na hinduską egzotykę (Lejla według libretta jest kapłanką Brahmy, Sziwa przeobraził się w boginię, a świątynia, w której po raz pierwszy ujrzeli ją Nadir i Zurga, zlokalizowana została w cejlońskim Kandy, choć faktycznie jest on ośrodkiem buddyzmu).

Ale w operze wiele kwestii pozostaje umownymi. Dużą rolę odgrywają sceny baletowe (chor. Janina Niesobska) z brawurą wykonane przez tancerzy Opery Śląskiej, co było nie lada wyczynem przy szczupłości sceny (pierwotnie przedstawienia odbywały się w monumentalnej scenerii wrocławskiej Hali Stulecia).

Reżyser, przywiązując znaczną wagę do sfery obrzędowej (bohaterka jest kapłanką), opracował stylizowane gesty, na przykład czerpania z ofiarnej misy i przesypywania ziaren, towarzyszące przywołanej kawatynie. To także malownicze pozowanie całych grup postaci na podobieństwo świątynnych płaskorzeźb. Poza tym ruch koordynuje ruchy postaci oraz przedmiotów w koordynacji z przebiegiem muzycznym, co najbardziej rzuca się w oczy w duecie Nadira i Zurgi. Tym spektaklem Opera Śląska nawiązała do szeroko stosowanej w świecie, a rzadko w Polsce, godnej polecenia praktyki koprodukcji. W ten sposób wydatnie obniża się koszty kolejnych premier, a zarazem wzbogaca repertuar. 

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »