Przegląd nowości

Spoglądając z olimpijskich wyżyn…

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, listopad 2023 20:20

Z kolei Górecki dokonał daleko posuniętego uproszczenia języka muzycznego poprzez wyeksponowanie między innymi repetytywności, o czym świadczy wykonana tego wieczora jego III Symfonia „Pieśni żałosnych” op. 36. Nieoczekiwanie, to, wydawać by się mogło, pozbawione zewnętrznej efektowności dzieło zyskało światową popularność, również wśród odbiorców na co dzień nie obcujących z tym rodzajem muzyki, a autor osiągnął międzynarodową sławę pod z cudzoziemska wymawianą formą nazwiska jako „goreki”. 

Concerto grosso Krzysztofa Pendereckiego łączy cechy przywołanej w nazwie formy barokowej z późniejszymi koncertami solowymi, a w tym konkretnym przypadku potrójnym. Concertino trzech wiolonczel nie tylko przeciwstawione zostaje orkiestrze, ale pierwiastek rywalizacji występuje również wewnątrz niego. W części ekspozycyjnej każdy z muzyków ma okazję zaprezentować swoją sztukę: brzmienie, technikę.

Mnie najbardziej przypadły „do ucha” szlachetne, głęboko osadzone w instrumentach dźwięki wiolonczel Gautiera Capuçona i Claudia Bohórqueza (obydwaj posiadają braci skrzypków: Renauda i Oscara, z którymi często występują w kameralnych składach). Trochę zastrzeżeń miałem do artykulacji Arto Norasa, w której kilka razy dały znać o sobie niepożądane przydźwięki szmerowe. Być może pewien wpływ na to może mieć jakość instrumentu – Claudio Bohórquez gra na historycznej wiolonczeli z warsztatu Giovanniego Battisty Rogeriego, siedemnastowiecznego lutnika z Brescii. Cała trójka mogła się wykazać wirtuozerią w kadencji w trzecim ustępie w tempie Allegro con brio.

• « poprz.
• nast. »