Przegląd nowości

Bez aktualnej Miarki

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 14, listopad 2023 17:08

Smakujemy więc czar dosyć pikantnej komedii w zmienionych dekoracjach, słuchamy hałaśliwej muzyki serwowanej klientom ciasnych kabin dla podglądaczy, ale częstuje się nas też nieco zakłamanymi interpretacjami relatywizmu moralnego, który z pewnością nie byłby zaakceptowany np. przez nawiedzonych kuratorów oświaty szkolnej. Dla zwolenników zasady tak-tak i nie-nie monologi księcia tłumaczącego pokrętne decyzje ludzkie są zdecydowanie nie do przyjęcia, choć jak z każdej hipokryzji pozwalają wszystko obrócić w żart. Dobrze więc sobie radzą z takimi rolami aktorzy z Kielc, zwłaszcza Książę Wincencjo – Jacek Mąka, jego namiestnik  Angelo – Dawid Żłobiński, czy zbereźnik Lucjo – Łukasz Pruchniewicz.

Znakomicie wypadają aktorki, którym przypisano kilka ról, jak będąca katem, zakonnicą i rajfurą Joanna Kasperek, Natomiast Klaudio, młody szlachcic – Mateusz Bernacik, o którego uratowanie od stryczka toczy się właściwie cała akcja, może się popisywać sprawnością artysty tańczącego w peep-show.

Bardzo prosta i wyrazista jest dekoracja imitująca przybytek wizualnej rozwiązłości zaprojektowana przez Dicka Birda. Jeśli spektaklowi możnaby coś zarzucić, to zbyt głośną muzykę w tym przybytku. Zresztą decybele dochodzące z głośników zostały świetnie wypunktowane przez uczestników przedstawienia, bo celowo zagłuszają jeden z monologów księcia przebranego za mnicha, a także skłaniają strażnika więzienia granego przez Janusza Głogowskiego do wpychania sobie do uszu zatyczek. Reżyser zatem ową głośność wykorzystuje jako element dramaturgii utworu. To w sumie dosyć rzadki przypadek w naszym teatrze, gdzie bardzo często twórcy przedstawień w ogóle nie liczą się z wrażliwością słuchową publiczności.

                                         Joanna Tumiłowicz z Festiwalu Arcydzieł w Rzeszowie

• « poprz.
• nast. »