Przegląd nowości

„Traviata” odmłodzona

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 20, sierpień 2023 09:49

Liczące 12 lat krakowskie przedstawienie Traviaty (12 sierpnia) zostało radykalnie odmłodzone za sprawą odtwórców pary protagonistów: Anny Wolfinger i Sławomira Naborczyka. Pamiętać bowiem należy, że Marie Duplessis, stanowiąca pierwowzór dla Dumasowskiej Marguerite Gautier i Verdiowskiej Violetty Valery, w chwili śmierci miała zaledwie 23 lata. Muzykalnie i ze znacznym wyczuciem wyrazowym zaśpiewany został duet Un dì felice, eterea, w którym dają znać o sobie pierwsze oznaki rodzącego się uczucia. Kawatyna Violetty Ah, fors'è lui che l'anima zabrzmiała z delikatną dynamicznie artykulacją wysokich tonów i frazowaniem na szerokim oddechu.

Może jedynie koloratury pozostawały z lekka zarysowane, choć obecnie śpiewacy zazwyczaj się po nich prześlizgują za pomocą glissand. W znacznej mierze to na Annie Wolfinger opierał się duet z Georgem Germontem Pura siccome un angelo, albowiem głos partnerującego jej Leszka Skrli, występujacego w tej inscenizacji od samego początku, sprawiał wrażenie zmęczonego i jakby artysta nie do końca nad nim panował. Wkradało się też nadmierne wibrato.

Z czasem jednakże, w arii, a właściwie kawatynie Di Provenza il mar, il suol, ponieważ wykreślono cabalettę, oraz w zamykającym drugi akt concertacie coraz bardziej odzyskiwał nad nim kontrolę. Wyjątkowo przejmująco brzmiały rozpaczliwe kantyleny Violetty towarzyszące scenie gry w karty u Flory w finałowej odsłonie drugiego aktu. Wyrównanym dźwiękiem wykonana została pożegnalna aria Addio, del passato bei sogni ridenti, a w recytatywach artystka z lekka koloryzowała ich linię melodyczną. Wbrew opinii Alessandra Baricca, że Alfred nie jest postacią, lecz tenorem, za sprawą Sławomira Naborczyka nabrał cech pełnokrwistej osoby scenicznej. 

• « poprz.
• nast. »