Przegląd nowości

„Traviata” odmłodzona

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 20, sierpień 2023 09:49

Artysta zaśpiewał cabalettę O mio rimorso! O infamia, ale trema prawdopodobnie sprawiła, że w ostatniej chwili wycofał się z efektownego zwieńczenia „c”, co kiedyś zdarzyło się także Piotrowi Beczale w La Scali. Głos śpiewaka mocno i pewnie brzmi w średnicy, stąd w pełni sprawdzał się w dramatycznych ustępach, jak tym w drugiej odsłonie drugiego aktu. A nieżyjący już reżyser nie ułatwia artystom zadania, obudowując ich śpiew działaniami aktorskimi z pogranicza akrobatyki. Mówiąc krótko „podkładając im kanapę”, na której oparciu niebezpiecznie balansuje Violetta, a Alfred kilkakrotnie przez nią przeskakuje.

Z kolei jego kawatynie towarzyszą igraszki z Violettą, a cabaletcie uzupełnianie przezeń garderoby. Kiedy indziej, w scenach miłosnych kochankowie pozostają w pewnym dystansie wobec siebie, kręcąc się wokół własnej osi. Ruben Silva, przez krótki okres dyrektor artystyczny Opery Krakowskiej, wydobywał z partytury subtelności instrumentacji (klarnet w kawatynie Violetty), mimo że nie jest ona najwyższej próby. 

Po włosku „la traviata” oznacza „zbłąkaną” i odnosi się do kondycji bohaterki jako kurtyzany. Gdy akcję przenosi się do współczesności, traci on wszelką sens i fabuła wymagałaby gruntownego przepisania, skoro dziewiętnastowieczne suchoty zastąpiono prawdopodobnie tumorem mózgowym. Najbardziej udaną jest druga odsłona drugiego aktu z purpurową dominantą kolorystyczną: pionowe wąskie listwy, cztery reflektory w głębi, kostiumy większości postaci, przełamane jedynie połyskującym błękitem Flory i Markiza d'Obigny. Motyw ten na moment powróci w następnym akcie jako wizja karnawału, stanowiąca kontrapunkt dla losu gasnącej i opuszczonej przez wszystkich Violetty, poza służącą Aminą i doktorem Grenvilem, wcześniej będącej duszą tego towarzystwa. Na słowa wyróżnienia zasłużyła również para tancerzy w baletowym epizodzie o matadorze i jego ukochanej.

                                                                             Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »