Przegląd nowości

Monteverdi od mistrza Savalla

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, lipiec 2023 20:50

Zapewniło to większą potoczystość i zwartość biegu wypadków. Jednocześnie artysta stosownie do przebiegu akcji scenicznej wyostrzył zawarte w muzyce afekty, a także kontrasty, w tym te pomiędzy jej aspektami tragicznymi i komicznymi. Z dwóch kontratenorów, odtwórców ról antagonistów: Davida Hansena jako Nerona i Xaviera Sabaty w partii Ottona, większe wrażenie wywarł na mnie ten drugi, na przykład w E pur io torno qui.

Monteverdi był jednym z tych, którzy jako pierwsi wprowadzili obyczaj obsadzania komicznych partii posuniętych w latach nimf i nianiek en travesti, a więc przez mężczyzn o głosach tenorowych. W Koronacji Poppei dotyczy to mamek tym razem kobiecych antagonistek: Oktawii, aktualnej żony cezara, oraz przyszłej, Poppei. W drugim przypadku nosi ona miano Arnalty, w pierwszym pozbawiona jest własnego imienia.

Do Arnalty, czyli w tym przedstawieniu Marka Milhofera, należy piękna kołysanka Dorme, l'incauta dorme, w której artysta potrafił wydobyć liryczną naturę tego ustępu muzycznego. Julie Fuchs stworzyła spójne ujęcie tytułowej bohaterki, zarówno pod względem wokalnym, jak i scenicznym, operując pewnym głosem o nieskazitelnej intonacji. Znacznie ustępowała jej Magdalena Kožena jako pognębiona rywalka. Zwłaszcza pożegnaniu z ojczyzną przed udaniem się na wygnanie Addio Roma zabrakło mi odpowiedniej dozy retorycznego wyrazu. Niemniej przedstawienie wywiera mocne wrażenie nie tylko ze względu na wyraziste zabiegi inscenizacyjne, które jednak nie zakłócają warstwy muzycznej po mistrzowsku ukształtowanej przez Jordiego Savalla i jego formację Concert de Nations.

                                                                        Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »