Przegląd nowości

Chóralna opera Paciniego

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, lipiec 2023 09:49

W kilku tego słowa znaczeniach. Dosłownie, gdyż chór odgrywa istotną rolę, będąc obecnym prawie w każdym z jedenastu numerów muzycznych. Niekiedy z wyodrębnieniem męskiego jako mauretańskich rycerzy, towarzyszących Agobarowi vel Clodomirowi, zaślubionemu w dzieciństwie księżniczce Elzidzie, ale wskutek powikłanych perypetii stającego się wodzem saraceńskiej ekspedycji, która stanęła za Pirenejami, w Prowansji.

Ale to także chór waltorni, pojawiający się już w uwerturze i potem kilkakrotnie powracający. Dotyczy to także partii tzw. bandy czyli sekcji dętej, w teatrze umieszczanej na scenie (w przypadku krakowskiego wykonania koncertowego 2 lipca w ramach V Festiwalu Rossiniowskiego odtwarzanej z głośników z wcześniej przygotowanego nagrania). Opera Giovanniego Paciniego powinna raczej nosić tytuł Saraceni w Galii, albowiem pod takim mianem występowali oni za panowania Karola Młota, na które przypada jej akcja.

Pacini, o pięć lat starszy krajan Vincenza Belliniego (obaj urodzili się w Katanii) wraz z Saverio Mercadantem tworzył w okresie przejściowym pomiędzy mistrzami belcanta a Giuseppe Verdim. Posiadał niewątpliwie doskonale opanowane rzemiosło, w tym nieszablonowy zmysł instrumentacji. Myślał jednak głównie kategoriami form muzycznych, niezbyt licząc się z wymogami dramatycznymi, stąd wrażenie pewnej statyczności i schematyczności numerów muzycznych. Verdi natomiast bezsprzecznie przewyższał go pod względem nerwu scenicznego, co zapewne tłumaczy zniknięcie jego oper z teatralnego repertuaru, mimo że były one w o wiele lepszym guście. Także konwencjonalne libretto Luigiego Romanellego, powtarzające melodramatyczne zwroty, nie stanowiło w tym przypadku szczególnego atutu. Jak przystało na w pewnym stopniu epigona belcanta, wymaga on od wykonawców prawdziwie wirtuozowskich umiejętności.

• « poprz.
• nast. »