Przegląd nowości

Chóralna opera Paciniego

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, lipiec 2023 09:49

Najpełniej im sprostał tenor Michele Angelini, rozporządzający jasnym głosem o znacznej rozpiętości, swobodnie otwierającym się w górze skali jak przystało na następcę Giovanniego Davida w tej partii na prapremierze w mediolańskiej La Scali. Obydwie arie: nr 4 Non è ver, che sia diletto i nr 11 Le dirai ch'io serbo ognora odznaczały się dźwiękowym blaskiem, wzbudzając podziw dla technicznej maestrii, a przy tym wolne były od wszelkiej forsowności. Artysta wykazał się przy tym znaczną kulturą śpiewu, dbając o odcienie dynamicznej natury.

Podobnie w dramatycznym duecie z Elzidą nr 6 Va menzogner, non presto. W tej partii o zakroju zapowiadającym heroiny z wczesnych oper Verdiego wystąpiła Serena Farnocchia, sopran dramatyczny z prawidłowo opanowaną techniką koloraturową. Jedynie do wysokich dźwięków wkradał się znaczny wysiłek, sprawiający, że głos przybierał niemiłe, ostre zabarwienie, Podobnie było w przypadku chorwackiego kontraltu Diany Haller, która w roli Leodata, a więc en travesti, w kawatynie nr 2 Quando, o core, a te ridenti efektownie koloryzowała linię melodyczną, ale w górnym rejestrze raziła nadmierna forsowność.

Stawkę tych protagonistów uzupełniali pozostali włoscy śpiewacy, z których Roberto Lorenzi posiadał na samym początku własny numer solowy. Prawdziwie symfonicznej oprawy dostarczała orkiestra Filharmonii Krakowskiej, tym razem, niczym w operze usytuowana pod estradą. A, jak wspomniałem, partytura przewiduje dla niej wiele pomysłowych zadań, na przykład w ustępie instrumentalnym w drugim akcie, następującym po duecie Elzidy i Agobara. Całość, z chórem Filharmonii Krakowskiej przygotowanym przez Piotra Piwkę, poprowadził włoski kapelmistrz Marco Alibrando, nadając wykonaniu wybitnie monumentalne rysy.

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »