Przegląd nowości

„Straszny dwór” według Pana Damazego

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, czerwiec 2023 21:03

W krakowskiej inscenizacji Laco Adamika oglądane wydarzenia zdają się być wizją Pana Damazego, skoro przy dźwiękach intrady i podniesionej kurtynie jest pierwszą postacią, z którą publiczność ma do czynienia. Widzi go zatopionego w lekturze. Być może Gawędy dworzan w baszcie nad broną Kazimierza Władysława Wóycickiego, która zainspirowała Jana Chęcińskego do napisania tekstu Strasznego dworu (wcześniej inna gawęda tego autora, a mianowicie Góralka, posłużyła Włodzimierzowi Wolskiemu za punkt wyjścia dla libretta Halki).

Być może, dostawszy kosza, studiuje dawnych ojców dzieje, by na powrót wkraść się w łaski Miecznika, który w polonezowej arii Kto z mych dziewek serce której przestrzega: Niech kontusza ni żupana, /Nie zamienia w obcy strój!. Krąży wokół niego korowód postaci z popularnego, romantycznego imaginarium, współtworzonego między innymi przez malarstwo Jacka Malczewskiego. W tym „Śmierć z kosą i skrzydlaty anioł” (scen. Barbara Kędzierska), które odegrają jeszcze swoje role we właściwej akcji.

Reszta pozostaje w kręgu kontuszowych właśnie tradycji. Jest to dość wyidealizowany obraz, a więc w jego logice pozostaje przesunięcie mazura na sam koniec. W roli Hanny wystąpiła Edyta Piasecka. To kolejna artystka, po Halinie Słonickiej (inauguracja odbudowanego ze zniszczeń wojennych warszawskiego Teatru Wielkiego w 1965 roku), Bożenie Betley-Sieradzkiej (nagranie Jana Krenza) i Katarzynie Oleś-Blasze), która mierzy się z integralną wersją arii Któraż to która, tej ziemi córa. Aria zawiera nie tylko wymagające koloratury, w tym w kadencji, ale utrzymana jest w wysokiej, niewygodnej tessyturze, zwłaszcza w środkowym ustępie z tekstem. Artystka podołała temu wyzwaniu. Mnie najbardziej jednak przypadły do gustu te ozdobne pasaże, które utrzymane były w lżejszej dynamice, jakby rodzaj echa.

• « poprz.
• nast. »