Przegląd nowości

„Dziady” według Mahlera

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, czerwiec 2023 13:13

Moja droga do Drugiej Mahlera nie była taka oczywista. Naprzód poznałem Sinfonię Luciana Beria, w której włoski kompozytor zacytował Scherzo z tamtego utworu w ramach kolażowej struktury tej kompozycji. I przypisałem je inwencji nowoczesnego twórcy. Dopiero po jakimś czasie zorientowałem się, że jest to w oryginale kompozycja Gustava Mahlera.

I właśnie ta część II Symfonii c-moll z klezmerskimi motywami pod batutą Alaksandara Chumały skradała się z „kocim wdziękiem” szlachetnym dźwiękiem, a skrzypce imitacyjnie przekomarzały się z dętymi drewnianymi, w kontraście do triumfalnego, fanfarowego tria.

Utwór ten powinien być szczególnie bliski białoruskiemu szefowi krakowskich filharmoników, albowiem pierwsza część pierwotnie powstała jako odrębny poemat symfoniczny Święto zmarłych (Totenfeier), zainspirowany lekturą przez Mahlera drugiej, obrzędowej części Dziadów w niemieckim przekładzie, w której Mickiewicz nawiązał do reliktów przedchrześcijańskich wierzeń z terenów Białorusi. W tym ogniwie najbardziej przemawiały do mnie ustępy liryczne grane w stylistyce dolce, a więc wydobywającej ciepłe barwy brzmieniowe i utrzymanej w ściszonej dynamice. Dobarwianie w ekspozycji orkiestrowego tutti przez waltornie raziło nieco dziwnie rezonującym dźwiękiem, również pierwsze wejście wiolonczel i kontrabasów było nazbyt szorstkie i jakby zerwane. Zgodnie z zaleceniem Mahlera, by wyraźnie oddzielić wstępne Allegro maestoso od pozostałych części symfonicznego cyklu, kapelmistrz co prawda nie zszedł z estrady, jak to swego czasu uczynił José Cura, ale na moment przysiadł, w oczekiwaniu na wejście solistek.

• « poprz.
• nast. »