Przegląd nowości

„Dziady” według Mahlera

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, czerwiec 2023 13:13

Kluczem do swego odczytania tej partytury Chumała uczynił monumentalizm formy, jakby do tej, a nie poprzedniej symfonii, odnosił się tytuł Tytan. Takie znamiona nadał nawet Andante moderato, pełniącemu funkcje przynoszącego wytchnienie intermezza po burzliwym wstępie. W Praświetle (Urlicht) do słów ze zbioru anonimowych poezji des Knaben Wunderhorn (Cudowny róg chłopca), wyłaniającym się bezpośrednio ze Scherza, pojawia się solowy ustęp wokalny.

Przy całym uznaniu dla sztuki śpiewu Urszuli Kryger, wolałbym w tej partii głos o wybitnie altowym, ciemnym zabarwieniu. Zabrakło mi też potężniejszego, a zarazem bardziej skupionego brzmienia puzonów i tuby. Szczególnie mocne wrażenie wywarło finałowe Im Tempo des Scherzos, a zwłaszcza wizja zmarłych wstających z grobów, zaanonsowana crescendo perkusji z dochodzącym odgłosem werbla.

Tym razem odpowiedź rogów, a także dodatkowych kotłów dochodziła z kuluarów. Imponowało też w pełni chorałowe, nieomal organowe brzmienie wspomnianej sekcji blachy, zapowiadające wokalno-instrumentalną apoteozę do hymnicznej poezji Friedricha Gottlieba Klopstocka i samego kompozytora. Pewne wejście chóru a cappella, przygotowanego przez Piotra Piwko, oraz drugiej solistki – Martiny Jankovej – dopełniło ten dramat symfoniczny, albowiem takie rysy nadawał Mahler swoim pełnowieczorowym dziełom tego gatunku, jako dyrygent operowy specjalizując się w prowadzeniu dramatów muzycznych Richarda Wagnera. Tymi mocnymi akordami 9 maja zakończył się 78 sezon koncertowy Filharmonii Krakowskiej.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »