Przegląd nowości

Kłamała pro publico bono

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 06, czerwiec 2023 19:32

Może ktoś zechce podkreślać różnicę w znaczeniu ran zadawanych kobiecie z takich czy innych pobudek, umniejszać męki ponoszone z przyczyn kulturowych w stosunku do powodów narodowych czy religijnych, ale to zwykła kabotyńska demagogia. Spektakl Ireny Jun jest właśnie egzemplifikacją takiej interpretacji losu kobiety. Środkami aktorskimi, timbrem głosu raz przechodzącego w chrapliwe rzężenie, innym razem sięgającym krzyku czy znów kobiecego kwilenia artystka oddaje pełne spektrum kobiecości, które jest dramatem z krwi i kości.

Irena Jun wkracza na scenę jako mniszka, słyszymy trącane przez nią zakonne dzwony odmierzające czas modlitwy, ale po wypowiedzeniu strof Słowackiego na oczach widzów zrzuca habit zakonny, zdejmuje z głowy nie tylko Kaptur, ale także perukę ukazując przygotowaną do charakteryzacji głowę owiązaną obcisłą czapeczką. Zakłada jakąś włochatą, podziurawioną skórzaną kurtkę wędrownej żabraczki, dzięki której dotarła do Stolicy Apostolskiej i uzyskała szczególne względy Watykanu.

Przez ponad godzinę trwania monodramu przekonuje nas, że potrafi być do bólu szczerą na swej krętej drodze do tego chlubnego celu. Spektakl Matka Makryna kończy się w chwili największego triumfu „świętej męczennicy" i narodowej mistyczki, w owe lata głównej konkurentki Andrzeja Towiańskiego, o którym się raczej nie wspomina jako o oszuście. Spektakl nie wspomina o dosyć przykrym końcu „kariery" zakonnej Makryny, pozostawia nas w przekonaniu, że jej konfabulacje miały sens i przyczyniły się do nagłośnienia „sprawy polskiej". Jako, że w teatrze mamy zwykle do czynienia z magią, możemy być pewni, że wszystko na scenie jest prawdą.

                                                                                        Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »