Przegląd nowości

Duc in altum albo Żywioły (Misteria-Paschalia 2023 - 2)

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 14, kwiecień 2023 08:50

Podobna rola przypadła grze świateł, kierowanych przez Adę Bystrzycką, a sugerujących lub ewokujących odpowiedni klimat: błyskawice towarzyszące instrumentalnej sinfonii odmalowującej nawałnicę, która doprowadzi do zagłady, czy skąpanie w krwawej purpurze prospektu organów wraz z nadejściem czasu śmierci. W odniesieniu do strony wokalnej dzieło Falvettiego stanowi kompromis pomiędzy stile antico (prima practica) a stile moderno (seconda practica), eksponującą tekst monodią a większym zdobieniem śpiewu (melizmaty w partii Boga).

Z grona śpiewaków największe wrażenie wywarł na mnie konratenor Allessandro Giangrande jako Sprawiedliwość niebiańska, główna sprawczyni tragedii i wywołanych przez nią nieszczęść. Artysta imponował pewnością intonacji i nasyconym tembrem wysokich tonów, a zarazem w celach dramatycznych schodził do naturalnego dla siebie rejestru barytonowego.

Subtelnością artykulacji i delikatnością brzmienia odznaczała się w paralelnej partii Sprawiedliwości ziemskiej Ana Vieira Leite. Na tym tle raził swą ostrością głos Cécile Achille jako Wody, na szczęście postaci o charakterze epizodycznym. Jak wspomniałem, wykonanie było częściowo teatralizowane i najwięcej zadań aktorskich przypadło w sposób oczywisty Śmierci w interpretacji Ilii Mazurowa. Swego czasu Oscar Wilde utrzymywał, że to nie sztuka naśladuje życie, lecz to ostatnie pierwszą. Wychodząc po koncercie z Arki Noego, w jaką na czas jego trwania przemieniła się sala Filharmonii, padający wciąż deszcz zdawał się przekonywać, że zdarzenia przywołane przez włoskiego kompozytora powoli stają się i naszą rzeczywistością…

                                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »