Przegląd nowości

Pod okiem kosmosu – „Lohengrin” z MET

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 21, marzec 2023 22:53

U Ortrudy w wykonaniu Christine Goerke brakowało mi ciemniejszego kolorytu stosownie do charakteru, ale u Wagnera partie mezzosopranowe na ogół utrzymane są w wysokiej tessyturze, a śpiewaczka wykonała ją ze znaczną dozą dramatyzmu.


Prowadzący spektakl, wspomniany Yannick Sézet-Néguin, skupił się nie tylko na wyrazistym wydobyciu siatki motywów przewodnich (w tym tajemnicy imienia i pochodzenia bohatera, intonowanym przez chór, a potem towarzyszącym niepokojom i pokusie dręczącej Elzę), ale i solowych ustępów instrumentalnych, ukazując bogactwo wagnerowskiej orkiestracji. 
Inscenizacja François Girarda jest dość eklektyczna, w której z łatwością dopatrzyć się można inspiracji zaczerpniętych z różnych źródeł.

Ogólna, uniwersalna sceneria, wyznaczona przez mniej lub bardziej regularne płaszczyzny i podesty, przywodzić mogła na myśl styl Nowego Bayreuth Wielanda Wagnera. Rozmieszczenie chóru o zwiększonej obsadzie przypominało masowe sceny z przedstawień Maxa Reinhardta, a efektowne zmiany kolorystyczne poprzez obracania pół szat przywodziło na myśl północnokoreańskie żywe obrazy stadionowe. Z kolei zamaskowane postacie wynoszące ciało Telramunda przypominały animatorów lalek z japońskich spektakli bunraku. 
A zatem niezbyt nowatorskie ujęcie, ale w dużym stopniu widowiskowe, a co za tym idzie mogące się podobać szerszej publiczności, wypełniającej widownię Metropolitan Opera oraz kin i innych sal, do których przeprowadza się transmisję.


                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »