Przegląd nowości

Pod okiem kosmosu – „Lohengrin” z MET

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 21, marzec 2023 22:53

Aliści w trzecim akcie okazało się, że artysta nie chciał forsować głosu przed sceną poślubną z Elzą, a zwłaszcza końcowym monologiem In fernem Land (W dalekim kraju), zaśpiewanym nie tylko ze znaczną dozą ekspresji, ale i muzykalnością, z odwołaniem się do szerokiej palety odcieni dynamicznych. A także wyniesionej z bel canta umiejętności prowadzenia kantyleny.

Wszystkiego tego oczekiwał sam kompozytor, pod koniec życia spędzający zimy we Włoszech i stykający się z tamtejszą szkołą śpiewu.
Reżyser najwyraźniej zaniedbał pracę z artystą, ponieważ wydawał się on nieco bezradny na scenie, odwołując się do operowych manier w rodzaju kładzenia dłoni na sercu czy ułatwiającego śpiew szerokiego rozkładania ramion.


Mocnym i nośnym basem wyróżniał się i cieszył ucho Günther Groissböck w roli króla Henryka Ptasznika, który przydał tej partii większe znaczenie niż posiada ona w partyturze. Podobnie było w przypadku Briana Mulligana, który w pełni sprawdził się w odpowiedzialnej roli Herolda, czego zazwyczaj się nie dostrzega.
Na tym tle dość blado, jak na demoniczną postać przystało, zaznaczył się baryton Jewgienija Nikitina, co artysta z powodzeniem rekompensował profesjonalnie opanowanymi środkami aktorskimi.
Obydwie odtwórczynie ról kobiecych należą do wagi ciężkiej.
 Śpiew Tamary Wilson w partii Elzy odznacza się muzykalnością, subtelnością artykulacji i eterycznymi pianissimo.


• « poprz.
• nast. »