Przegląd nowości

Teatr chce wiosny w Polsce

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 19, marzec 2023 14:54

Gdy Baryka przechodzi kolejne etapy młodości Arkadiusz Brykalski, który wcielał się w role ojca, a potem Szymona Gajowca oraz Hipolita Wielosławskiego, kilkakrotnie demonstruje, swoje zdolności wokalne. Najpierw inicjuje chóralne stawianie akordów, a potem improwizuje jazzowo do słów z Pana Tadeusza „Śród takich pól przed laty, nad brzegiem ruczaju...” i jeszcze dwa razy, w tym każe posmakować tekstu o kawiarce z Soplicowa. W finale spektaklu dochodzimy do współczesnych konotacji pytań o Polskę, które zadawał Żeromski.

Tu zmienia się także styl muzyczny, pojawia się jakieś techno, a sens działań poznajemy za sprawą protest-songu, który wyśpiewuje Magdalena Celmer, najpierw ormiańska dziewczyna, a później Karolina Szarłatowiczówna w Nawłoci pradziwymi łzami okraszająca swą spowiedź Cezaremu.

I do tej sceny też stworzono świetne pomysły wizualne w przedstawieniu. Wojna jest filmowana przez wyginaną płytę pleksi, stoły symbolizują wozy przewożące trupy pomordowanych, ale również stają się miejscem spotkań rodzinnych, menzurki z kolorowaną wodą służą za osiedle szklanych domów. Jednak my śmiejemy się z wiecowych haseł, które dzierży w swych rękach nasz bohater Baryka. Prócz poważnych, patriotycznych trafia się też „Kot może zostać”. Autorzy tej doprowadzonej do dni dzisiejszych adaptacji stają się drogowskazami potencjalnych działań. Piszą oni w materiałach spektaklu: „Burzliwe losy Cezarego Baryki nie mogą odzwierciedlać drogi czy wyzwań współczesnych młodych aktywistów, ale mogą stać się dla nas wstępem do dyskusji o wciąż trwających pęknięciach w polskim społeczeństwie, wojnie polsko-polskiej i ogromnym rozczarowaniu kształtem obecnej rzeczywistości, na którym żeruje prawicowy populizm”. Nic dodać, nic ująć!

                                                                      Joanna Tumiłowicz 

• « poprz.
• nast. »