Przegląd nowości

Alexander Humala i Finlandia

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, grudzień 2022 22:16

Za to przeważały powściągliwość i umiar, a nawet pewna nieśmiałość.  Aliści, solista najlepiej odnalazł się dopiero wtedy, kiedy sam odpowiadał za ostateczny rezultat, a więc w bisie. Wybrał nań Preludium g-moll Siergieja Rachmaninowa op. 23 nr 5 w transkrypcji Ernsta Schliephakego, dając upust większej dozie temperamentu oraz imponując znaczną biegłością techniczną.

Alaksandar Chumała, powracam do białoruskiego brzmienia jego nazwiska, wziął wzór ze skrzypka i w pełni rozwinął dyrygenckie skrzydła w drugiej części piątkowego koncertu Filharmonii Krakowskiej, w III Symfonii F-dur op. 90 Johannesa Brahmsa, którego estetyka najwyraźniej jest mu bliższa i lepiej się w niej czuje. W tym dziele kompozytor nie traci czasu na Haydnowskie wolne wstępy, lecz niczym Mozart od razu przechodzi ad rem i eksponuje szeroki, rozlewny temat, nadający piętno całemu dziełu.

Kapelmistrz tym razem bardzo plastycznie modelował dynamikę i agogikę muzycznych przebiegów, a kiedy trzeba szerokim gestem appassionato zarysował poboczny zwrot wiolonczel. Dzięki Alaksandarowi Chumale odkryłem, ile muzycznej treści kryje się w Andante, kiedy momentami tok muzyki zastyga, ulega zawieszeniu, tworząc medytacyjny nastrój. W miejscu tradycyjnego scherza pojawia się.romantyczna „pieśń bez słów“ z jedną z najpiękniejszych melodii jaka wyszła spod pióra Brahmsa. W finale, na przekór opinii o Brahmsie jako nade wszystko muzycznym architekcie, kapelmistrz wydobył między innymi ze skrzypiec skrzący się kolorystyką motyw iście Wagnerowski, mimo że Eduard Hanslick, niechętny drugiemu, uporczywie ich sobie przeciwstawiał. A wzorem przebiegu muzycznego w Andante całość spokojnie wygasa, bez hucznej kody.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »