Przegląd nowości

Gdzie się podziała muzyka Ducha?

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, październik 2022 20:40

Oczywiście Bach towarzyszył zwykle liturgii, bo choć był protestantem, to jego utwory organowe ozdabiały katolickie nabożeństwa, czy to na początek, na wejście kapłana, czy na zakończenie, gdy duchowni i celebransi opuszczają zgromadzenie. Muzyka Jana Sebastiana Bacha kojarzy się z kościołem, jest twórczością głęboko wypływającą z ducha, z wiary.

W kościele katolickim nie śpiewano Chorałów ani Motetów tego kompozytora, nie wykonywano też podczas nabożeństw jego wspaniałej, ogromnej Mszy h-moll ani Magnificatu, choć je skomponowano do tekstów łacińskich, a więc były przeznaczone dla katolików. W spektaklu, o którym mowa użyto jedynie instrumentalnego fragmentu dzieła Bacha, ale po chwili zaczęto go zagłuszać jakimś brutalnym i aroganckim tworem dźwiękowym.

Ta scena była bardzo przykra, bo uduchowione piękno zostało nieznośnie „zabrudzone” łomotem, który w pewnych kręgach uchodzi może za muzykę, ale tutaj spełniał swą destrukcyjną rolę. Był to więc akustyczny przykład i symbol tego, co się stało z muzyką ducha w kościele. Oczywiście nie ma co marzyć, że wrócą czasy Bacha, Haendla, Palestriny, Mozarta, Monteverdiego, a także naszego Mikołaja Gomółki, Bartłomieja Pękiela, Mikołaja Zieleńskiego, a później Stanisława Moniuszki i innych. Do kościelnego użytku swego czasu wciągnięto nawet chóralną pieśń z opery Moniuszki „Ojcze z niebios, Boże, Panie”. Wszystko to było, ale powrotu do przeszłości już nie ma, choć i później powstało (i powstaje nadal) mnóstwo muzyki sakralnej, której kościół już do swych praktyk nie przyjął. Pewnie dlatego, że zbyt trudna i wybujała. Np. do wykonania Missa Solemnis Ludwiga van Beethovena potrzebna jest dobra orkiestra, świetnie przygotowany chór, kilku doskonałych solistów. 

• « poprz.
• nast. »