Kto rządzi Operą w Polsce

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 03, sierpień 2026 06:42

Pietras Sławomir

Nie będę jednak tego chwalił pamiętając jak bezceremonialnie walczyła z nieboszczykiem Bogusiem Kaczyńskim, który miał szereg takich samych wad, ale był moim przyjacielem.

O niedawno mianowanej dyrektorce Opery Królewskiej w Warszawie Magdalenie Kaczorowskiej niewiele mogę powiedzieć, oczekując życzliwie na sukcesy z zawiadywanej przez nią sceny. Natomiast ze współczuciem myślę o losach Opery Podlaskiej w Białymstoku, która po wyzbyciu się z niej utalentowanego managera Damiana Tanajewskiego wpadła w ręce kolejno Ewy Iżykowskiej (utalentowanej śpiewaczki i aktorki, inteligentnej, urodziwej, a nawet bliskiej memu sercu w pewnym okresie osoby), Violetty Bieleckiej, wybitnej chórmistrzyni i – okazało się – mniej wybitnej dyrektorki, aż wreszcie – czytałem ostatnio w gazetach – Małgorzaty Bil-Jaruzelskiej, o której jeszcze nic nie wiem, bo w rodzinie Generała nikt nie śpiewał, chociaż w młodości małżonka Barbara była tancerką.

Mało znane są dokonania łódzkiej absolwentki wokalistyki Kamili Lendzion, która najpierw dała się poznać jako gwiazda repertuaru operetkowego, a z czasem doprowadziła do przekształcenia Lubelski Teatr Muzyczny w Teatr Operowy, na którego czele pozostaje do dziś.

Mało też dochodzi wiadomości o poczynaniach Agnieszki Nagórki na stanowisku dyrektorki artystycznej Opery na Zamku w Szczecinie, a „czas leci” oczekując na wysyp jej energii, talentu organizacyjnego, wiedzy repertuarowej, a przede wszystkim jej umiejętności dyrygenckich, o czym wiemy wszyscy zwłaszcza w Gmachu pod Pegazem w Poznaniu.

Jeśli do pocztu dyrektorek polskich oper dołączyć Izabelę Kłosińską (dyr. do spraw obsad TWON), niedawno nareszcie zdymisjonowaną Renatę Borowską-Juszczyńską w Poznaniu, otrzymujemy obraz operowego babińca, który oby dotrwał do najbliższego Święta Kobiet!

Zostawiając umęczoną Operę Poznańską pani Renata opublikowała oświadczenie, w którym nie ma ani jednego słowa prawdy. Oto pożegnalny cytat: 

„To nie jest moment ucieczki, lecz moment przekazania pałeczki w odpowiedniej chwili. Zostawiam instytucję w bardzo dobrej kondycji artystycznej i organizacyjnej, z rozpoznawalnym, językiem, wierną i poszerzona publicznością, międzynarodowym rezonansem oraz zespołem, który jest gotowy na kolejne wyzwania”.

                                                                           Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »