Co w wiosennej trawie piszczy…

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 14, kwiecień 2025 06:33

Pietras Sławomir

Od kilku sezonów przychodziły z Wrocławia interesujące wiadomości o felietonach na falach Radia Rodzina, które wygłaszał Paweł Skrzywanek, posługując się hasłem „Radiowy kaowiec, czyli kulturalnie o Wrocławiu”. Dopiero teraz mogłem zapoznać się z tą barwną i odważną publicystyką, bo otrzymałem właśnie tak zatytułowany jej tom, wydany przez wrocławski Ośrodek Kultury i Sztuki. 

W ostatnich dniach nie mogę oderwać się od tych interesujących tekstów. Paweł Skrzywanek od lat jest prominentną postacią wrocławskiej kultury. Przywoływane w jego felietonach indywidualności środowiska wrocławskiego, pasmo interesujących wydarzeń i zjawisk stanowią utrwalenie kulturalnych barw tego niezwykłego miasta, w którym aż trzykrotnie udało mi się funkcjonować, o czym wspomina autor.

Czytam to z zazdrością, bo w moim Poznaniu pies z kulawą nogą nie interesuje się promowaniem publicystyki kulturalnej, czego przykładem są moje kolejne tomy felietonów, wydawane własnym sumptem. 

Jest wprawdzie jeden chlubny wyjątek, ale dotyczy sztuki fotografowania. Wydawnictwo Miejskie Poznania opublikowało czarno-biały album, zatytułowany „Maciej Hadrych – taniec”. Z artystą tym mam do czynienia od jego i mojej młodości, gdy ukończywszy architekturę zawsze zajmował się fotografowaniem baletu, najpierw ożeniony z utalentowaną i urodziwą tancerką, a potem wierny aż po dzień dzisiejszy swej tanecznej, fotograficznej pasji.

Wszystko to wyziera z fascynujących stron albumu, opatrzonego zacytowaną, niestety powierzchowną i tandetną opinią samego Conrada Drzewieckiego, oraz sążnistym wymądrzaniem się prof. dr hab. Ewy Wycichowskiej, która odkąd nabrała na siebie tych – w jej przypadku – pretensjonalnie brzmiących tytułów, sama wydaje się nie pojmować, o czym właśnie mówi. 

Co innego Mirosław Różalski, niegdysiejszy baletmistrz i asystent Conrada, którego chociaż w kilku zdaniach zacytuję: „Zdjęcia Macieja Hadrycha to świat, którego już nie ma. To świat tańca niekreowany, nieustawiany, niepozowany… To także niezwykły fotograficzny dokument o tamtych czasach, tamtych artystach, tamtych spektaklach… Wraz z nim jesteśmy świadkami tego, co być może zniknęło już z naszej niedoskonałej pamięci, ale na szczęście pozostało na fotografiach Macieja Hadrycha”.

• « poprz.
• nast. »