Listopadowe smutki

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 11, listopad 2024 07:09

Pietras Sławomir

Tak jest zawsze, gdy przychodzi listopad. Sięgamy wówczas pamięcią i otulając wspomnieniami osoby zmarłe, ale ciągle obecne w naszych myślach, wirtualnych dialogach, a czasem nawet w snach.

Dotyczy to nie tylko ludzi osobiście nam znanych, zwłaszcza bliskich, skoligaconych, czy wręcz krewnych. Myślimy wtedy przede wszystkim o tych, którzy odeszli niedawno i są najnowszymi solenizantami Święta Zmarłych.

Stało się tak z Jadwigą Barańską, aktorką – jak się okazało – tak wiekową, że nie dostrzegliśmy tych lat, które minęły od jej filmowych kreacji w serialach Noce i dnie, Hrabinie Cosel, i matki Chopina w Pragnieniu miłości. Będzie miała dwa pogrzeby: pierwszy w Los Angeles, gdzie spędziła szmat życia, a drugi dokładnie 21 października 2025 r. w Polsce, dokładnie w 90-te urodziny, aby spocząć już na zawsze w ziemi ojczystej.

Tuż przed Świętem Zmarłych przyszła wiadomość o śmierci Elżbiety Zającówny, którą będziemy pamiętać jako aktorkę i prezenterkę telewizyjną lubianą, sympatyczną, urodziwą i ciągle młodą. Ale mało subtelne media musiały dodać, że skończyła właśnie 66 lat. 

Od dawna przestaliśmy liczyć wiek Zofii Kucówny, aktorki wybitnej, charyzmatycznej żony Adama Hanuszkiewicza, kreatorki kilkudziesięciu wspaniałych ról teatralnych, podobnej liczby występów w Teatrze Telewizji oraz dwudziestu postaci filmowych pierwszoplanowych, choć nie tylko. Osobną domeną jej publicznej działalności była wieloletnia opieka nad Domem Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie spędziła ostatnie 9 lat życia i zgodnie ze swą wolą została pochowana w Alei Aktorskiej na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

Nie mogłem być na pogrzebie Janusza Olejniczaka. Na mszy u Wizytek (tam, gdzie modlił się, koncertował i adorował swój pierwszy ideał Fryderyk Chopin), a potem na Powązkach, zgromadziły się nieprzebrane tłumy pogrążonych we łzach wielbicieli, przyjaciół i oficjeli, a od tych którzy nie przyszli, odczytano listy i nadano odznaczenia. Mnie ta jego niezmiennie młodzieńcza sylwetka niezapomnianego chopinisty na zawsze kojarzyć się będzie ze swadą, wrodzonym wdziękiem, fantazją i przyjaźnią, której doznałem wielokrotnie i jestem po prostu wdzięczny.

Że ludzie baletu dożywają wieku sędziwego, nie potwierdził przypadek Liliany Kowalskiej, najpierw baleriny, potem profesjonalnego szefa zespołów baletowych Łodzi i Poznania, a przez wszystkie te lata wybitnego pedagoga szkół baletowych tych miast. Porażona nagłym atakiem serca odeszła jedna z najważniejszych, wieloletnich moich współpracownic, z czym się ciągle nie mogę pogodzić, zapalając grobowe świece na poznańskim Miłostowie.

• « poprz.
• nast. »