Przegląd nowości

Spektakl kroczy majestatycznie

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 31, marzec 2022 20:07

Być może pewien wplyw miało oswojenie się z głosami i pogodzenie z ich niedostatkami. Arię króla Elle ne m'aime pas Eric Owens zaśpiewał bardzo muzykalnie, tak że można było zrozumieć jego rozterki, a nawet podzielić przeżywane przezeń odczucia. Wywierała wrażenie dramatyczna konfrontacja z Wielkim Inkwizytorem, w której dochodzi do niebezpiecznego dla obydwu stron starcia władzy świeckiej z duchowną. John Relyea nie tylko głosem charakteryzował postać wszechwładnej szarej eminencji, przydając złowieszczemu kapłanowi cech nieomal demonicznych. Tak będzie przy każdym kolejnym jego pojawieniu się – reżyser wprowadza go także w finale.

Jamie Barton jako Eboli z opaską na oku, w czym reżyser nawiązał do wizerunku jej historycznego prototypu, ze znaczną dozą ekspresji wykonała arię O don fatal, a przy tym jej głos odznaczał się wyrównaną emisją, niezależnie od stopnia natężenia dynamicznego. Inscenizacja szkockiego reżysera Davida McVicara pełna zewnętrznego blichtru, szczególnie w scenie auto da fé na zakończenie aktu trzeciego, z personifikacją ognia przez tancerza, obecnego przez cały czas jej trwania, mimo że skazańcy ostatecznie zostaną uduszeni za pomocą garoty.

W finale Don Carlosa nie uprowadza w głąb klasztoru tajemniczy mnich, domniemany cesarz Karol V ukrywający się pod zakonnym habitem, ale po śmiertelnie rannego infanta zjawia się z pogrążonej w poświacie głębi sceny jego przyjaciel, skrytobójczo zamordowany markiz Posa (w tej roli Etienne Dupuis ) i zabiera go w zaświaty. Obsadę dopełniała Sonia Jonczewa jako Elżbieta de Valois, ale jej z natury lirycznemu sopranowi zbywało na pożądanej w tej partii mocy. W sumie solidne przedstawienie, jak przystało na Metropolitan Opera, pozbawione wszakże pierwiastka magnetyzmu, który porwałby publiczność i wzbudził jej entuzjazm.

                                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »