Przegląd nowości

„Werther” Masseneta w Opéra de Marseille

Szczegóły

Opublikowano: środa, 30, marzec 2022 01:24

To dlatego unosząca się w pierwszym akcie kurtyna nie odsłania widoku otoczenia domu sędziego Le Bailli, lecz znajdujący się w jego wnętrzu przepastny salon, którego ściany i sufit pokrywają owe nieco już zużyte i pokazujące bukoliczne pejzaże tapety. Stają się one symbolicznym odbiciem nieco nierzeczywistego obrazu idyllicznego życia na wsi i wyidealizowanej przez Werthera natury. Utopijnym światem, którego bohater nigdy nie doświadczy.

W zależności od potrzeb dramaturgicznej narracji wspomniany sufit otwiera się, odsłaniając na przykład rozgwieżdżone niebo w duecie z pierwszego aktu: „Clair de lune” („Światło księżyca”). Zaś w drugim akcie pozwala pokazać Johanna i Schmidta - zmierzających do oberży - którzy obserwują z góry początki dramatu miłosnego, mającego doprowadzić do finałowej śmierci Werthera. Do tak pomyślanych dekoracji scenograf Leslie Travers dodaje jeszcze nieliczne rekwizyty: parę mebli, pianino itd.

Uzupełnia też warstwę wizualną utrzymanymi w osiemnastowiecznym stylu strojami, które przyczyniają się do bardziej wyrazistego kreślenia psychologicznych profili postaci. Jest to szczególnie dobrze widoczne w przypadku często zmieniającej suknie Charlotty - sugerują one metamorfozę społecznej pozycji dziewczyny w mieszczańskim środowisku. W akcie trzecim przestrzeń sceniczna zacieśnia się, a perspektywy ulegają skróceniu. Natomiast w głębi widać kojarzący się z labiryntem i prowadzący donikąd korytarz, symbolizujący z góry wyznaczoną u boku Alberta przyszłość Charlotty.

• « poprz.
• nast. »