Przegląd nowości

Niebiańskie kantyleny Straussa – „Ariadna na Naksos” z MET

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 14, marzec 2022 22:24

Naprzód powstała właściwa akcja o mitologicznej treści jako dopełnienie dramatycznego spektaklu według Molierowskiego Mieszczanina szlachcicem w inscenizacji Maxa Reinharda (Stuttgart 25 października 1912). Po jednorazowym wykorzystaniu powstał problem możliwości dalszego, niezależnego bytu scenicznego opery. Dopisano zatem autotematyczny prolog o kulisach powstania utworu i jego wystawienia, polegającego na połączeniu treści poważnych i ludycznych. 

Być może librecista Hugo von Hofmannsthal zainspirował się w tym względzie autentycznym wydarzeniem, kiedy w tym samym czasie, w przeciwległych stronach oranżerii Schönbrunnskiego pałacu 7 lutego 1786 roku odbyły się prapremiery skądinąd również autotematycznych oper: Pierwszeństwa muzyki nad słowami Antonia Salieriego, przedstawionego przez zespół włoski, oraz Dyrektora teatru Wolfganga Amadeusa Mozarta w wykonaniu muzyków niemieckich, a wszystko to dla uświetnienia obiadu wydawanego przez cesarza Józefa II.

We wspomnianym prologu pojawiają się charakterystyczne postacie skupionych wyłącznie na sobie Primadonny i Pierwszego tenora (skądinąd Strauss nie cierpiał tego rodzaju głosu i nieodłącznej od niego otoczki obyczajowej), w głównej akcji występujący jako tytułowa Ariadna i Bachus. Partia Kompozytora to rola en travesti, a więc męska wykonywana przez śpiewaczkę. Strauss uzasadniał to korzystniejszym pod względem barwy zestawieniem głosów kobiecych w duecie Kompozytora i Zerbinetty (wcześniej efekt ten dotyczył Oktawiana i Zofii w Kawalerze srebrnej róży). 

• « poprz.
• nast. »