Przegląd nowości

„Rigoletto” Verdiego w Opéra Royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: środa, 09, marzec 2022 18:17

Cała akcja rozgrywa się na pogrążonej w półmroku przestrzeni scenicznej, symbolizującej pałac Księcia Mantui, z widocznym w pespektywie ponurym, podtrzymywanym przez groteskowe giganty przejściem prowadzącym na zewnątrz. W tej ponurej rzeczywistości przemykają się posępne, zakapturzone postaci, czyli nurzający się w rozpuście i planujący niecne czyny dworacy. To pośród nich pojawia się oświetlający sobie drogę ręczną latarnią garbaty błazen Rigoletto.

Zaraz potem, dzięki atrakcyjnej pod względem plastycznym scenografii Francesco Frigeri i reżyserii świateł Alessandro Carlettiego, owo pałacowe wnętrze nabiera coraz większej wyrazistości. Po obu stronach umieszczone są neoklasyczne rzeźby nagich i jakby wpatrujących się w siebie kobiet, przypominających sylwetki rozpalonych namiętnością Sfinksów.

Wokół nich przemieszczają się zmęczeni nocnymi podbojami miłosnymi dworzanie w perukach, a otaczające ich niebieskawe światło przyczynia się do wytworzenia ciężkiej i wręcz dusznej atmosfery moralnej zgnilizny. Niepokój wywołują także pojawiające się w podcieniach wspomnianego przejścia blade i niemalże widmowe sylwetki innych kręcących się w pałacu osobników. Paradoksalnie miłosne potyczki pomiędzy zalotnikami, poszukującymi łatwych ofiar ich niezaspokojonej chuci, jeszcze dodatkowo podkreślają dotkliwą samotność każdego z nich. Z kolei widoczne w głębi lustra służą w różnych sytuacjach do odzwierciedlania powolnego rozkładu chorobliwej relacji pomiędzy tytułowym bohaterem i jego córką. 

• « poprz.
• nast. »