Przegląd nowości

Pomp and Circumstance

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 07, marzec 2022 20:56

Elgar niewątpliwie podszedł do całego przedsięwzięcia ze zbytnim pietyzmem, a nie powstrzymał go przed tym głos Stwórcy jak w słynnej anegdocie o Styce: „Ty nie komponuj mnie na kolanach, ale dobrze!”. W przeszłości oddawałem się ze swoją znajomą przewrotnej grze w piekło filmologów i kinomanów, dobierając odpowiednie tytuły mogące stanowić wyrafinowane tortury. Gdyby istniał natomiast czyściec melomanów i muzyków, to kwalifikowałoby się do niego Królestwo, po którego wykonaniu odpuszczone zostałyby wszelkie jego męki.

A stało ono na wysokim poziomie. Paul Goodwin prowadził krakowskie zespoły filharmoniczne: orkiestrę i chór pewną ręką, we wstępie, kiedy można jeszcze było żywić nadzieję na pomyślny przebieg wieczoru, z dużym wyczuciem wydobywał zróżnicowane plany dynamiczne. Znakomicie brzmiała sekcja blachy, piękne solo skrzypcowe należało do Joanny Konarzewskiej. Mieliśmy też do czynienia z wybitną stawką kwartetu solistów, z których dwoje: mezzosopran Christine Rice i tenor Toby Spence,występuje w nowojorskiej Metropolitan Opera.

Największe wrażenie wywarł wszakże na słuchaczach nośny bas Marka Stone’a w partii św. Piotra, bez trudu przebijający się przez gęste brzmienie partytury. Niestety wysiłek włożony w przygotowanie koncertu w znacznej mierze poszedł na marne, W Polsce z dzieł Elgara grywa się koncerty instrumentalne: skrzypcowy i wiolonczelowy, Wariacje „Enigma”, uwerturę Cockaigne. Rzadziej symfonie. Nie rozumiem dlaczego zdecydowano się na sięgnięcie po to oratorium, kiedy z tego gatunku muzycznego istnieje wybitny Sen Geroncjusza? Korzystając z obecności chóru, na początku odegrano ukraiński hymn Szcze ne wmerła Ukrajina w jego integralnej postaci, z tekstem słownym. 

                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »