Przegląd nowości

„La Sonnambula” Belliniego w Opéra Grand Avignon

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 01, marzec 2022 19:11

Z kolei ciemny i okrągły mezzosopran Christine Craipeau doskonale pasuje do postaci młynarki Teresy, która niegdyś adoptowała sierotę Aminę. Ponadto podobają się Clarke Ruth jako Alessio i Gentin Ngiela, śpiewający nieco nosowym tenorem rolę Notariusza. Jak zawsze nie zawodzi też przykuwający uwagę zaangażowaniem wokalnym i scenicznym Chór Opery w Awinionie, pracujący pod dyrekcją Aurore Marchand.

Autorką warstwy wizualnej (inscenizacja, choreografia, dekoracje) jest Włoszka Francesca Lattuada. Kreowana przez nią rzeczywistość sceniczna o onirycznym klimacie osadzona jest w niemalże pustej przestrzeni. Pojawiają się w niej jedynie zwisające z góry i obwieszone żarówkami liny, sylwetki dwóch drzew, parę tiuli oraz odbijająca jak lustro podłoga o czarnym, a następnie białym kolorze. To w zupełności wystarcza do przeniesienia widza do fantasmagorycznego świata, w którym z woli reżyserki rozgrywa się opowiadana historia.

Do tego należy jeszcze dodać parę popisów akrobatycznych, zjawiskowe oświetlenie i przede wszystkim oryginalne stroje, niezawodnie służące kreśleniu psychologicznych sylwetek poszczególnych postaci. I tak oto banalny ubiór Elvino kontrastuje ze skromną, utrzymaną w białym – symbolizującym niewinność – kolorze sukienką Aminy. Duże wrażenie wywiera scena, w której podejrzewający narzeczoną o zdradę Elvino nie zabiera jej pierścionka, lecz zrywa rudą perukę, odkrywając jej łysą głowę. 

• « poprz.
• nast. »