Przegląd nowości

„Cosi fan tutte” Mozarta w Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 08, luty 2022 20:13

Nie brakuje w nich nawet spektakularnych przewrotów, wyskoków, padania na ziemię, konwulsji, skomplikowanych figur baletowych czy gwałtownie rozpoczynanych gonitw. I tak kiedy ruchy pozostających często na drugim planie tancerzy budują rodzaj choreograficznego kontrapunktu w stosunku do tego, co jest w danym momencie mówione lub śpiewane, przedstawienie nabiera jakby drugiego wymiaru i skutecznie przyciąga uwagę widza. Szczególne napięcie, powstające pomiędzy wokalistą i dublującym go tancerzem, ekspresyjnie oddaje niepokój niektórych bohaterów, zwłaszcza kobiet.

Podkreśla ich wahanie się lub rozdarcie pomiędzy pożądaniem i próbami stawiania mu oporu, daje nam też odczuć erotyczną siłę przyciągających się nawzajem ciał. I to właśnie owe interakcje wokalistów z ich alter ego stanowią mocną stronę zamysłu artystycznego Anny Teresy De Keersmaeker.

Wszakże zbyt często się zdarza, że te interakcje zanikają, a zastępują je kopiowane przez tancerza gesty i ruchy śpiewaka, co wprowadza wrażenie monotonii i w efekcie także znużenia. Tak się na przykład dzieje w przypadku dublującej Despinę (Hanne Roos) Marie Goudot, której ruchy nabierają sztucznych i niczego ciekawego nie wnoszących cech marionetki. Uwaga ta dotyczy także Boštjana Antončiča, momentami jedynie karykaturalnie powtarzającego ruchy śpiewającego partię Don Alfonso Damiena Passa. Innego typu wątpliwości budzi rażąco się niejednokrotnie manifestujący brak konsekwencji w działaniach baletowych poszczególnych tancerzy.

• « poprz.
• nast. »