Przegląd nowości

„Cosi fan tutte” Mozarta w Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 08, luty 2022 20:13

Pierwsza wyprawa artystki w sferę sztuki lirycznej miała miejsce w roku 2004, kiedy podjęła się wyreżyserowania opery Hanjo japońskiego kompozytora Toshio Hosokawy (Festiwal d’Aix-en-Provence i Théâtre de la Monnaie w Brukseli). Tym samym zmierzenie się z arcydziełem Mozarta wydaje się kolejnym etapem na drodze artystycznego rozwoju belgijskiej choreografki. Wraz ze swoim scenografem Janem Versweyveldem rozgrywa ona swoje przedstawienie w praktycznie pustej i utrzymanej w białej, wręcz klinicznej tonacji przestrzeni scenicznej, oświetlonej zaledwie paroma żarówkami i ograniczonej z obu stron przezroczystymi ściankami z pleksiglasu.

Nie ma tutaj żadnych przywołanych w libretcie elementów dekoracji, z wyjątkiem dwóch małych stolików, na których stoją butelki z alkoholem. Dominuje zatem plastyczna abstrakcja i wizualna neutralność. O tym, że akcja opery rozgrywa się w osiemnastym wieku, informują oszczędnie wykorzystywane elementy kostiumów, w które odziani są chórzyści (na przykład w epizodzie „Bella vita militar”) oraz Don Alfonso.

Ważną rolę odgrywają natomiast pokrywające powierzchnię sceniczną skomplikowane i przecinające się figury geometryczne (koła, spirale itd.), niestety lepiej widoczne dla widzów usytuowanych na balkonach niż tych siedzących na parterze. Owe figury służą organizowaniu precyzyjnie zaplanowanego, a przy tym niezwykle złożonego ruchu wszystkich wykonawców. Powiedzmy bowiem od razu, że główny koncept De Keersmaeker polega na przypisaniu każdemu z solistów jego choreograficznego alter ego, co tłumaczy obecność na scenie tancerzy z założonej przez artystkę Compagnie Rosas.  

• « poprz.
• nast. »