Przegląd nowości

Romeo, Julia, Berlioz i Miss Harriet

Szczegóły

Opublikowano: środa, 09, luty 2022 20:33

A zatem skrajne części z udziałem chóru i solistów posiadają narracyjny charakter (w solo altowym przywołana nawet zostaje osoba samego Shakespeare’a). Z kolei ta dramatyczna, środkowa, dotyczące pary tytułowych protagonistów, przybiera czysto instrumentalną postać. Poza tym w pełni ewokowane są w tej części zdarzenia zaledwie zasygnalizowane w poprzedniej poprzez ekspozycję ich tematów (np. balu u Capuletich czy sceny miłosnej).

Początkowo krakowskie zespoły filharmoniczne nie potrafiły odnaleźć się w tej muzyce i udźwignąć związanych z nią wyzwań. Nad jej przebiegiem zaciążyła chwiejność intonacji i nierównych wejść poszczególnych grup instrumentów oraz brak wyważenia pomiędzy nimi odpowiednich proporcji brzmieniowych. Zwłaszcza blacha, fundament Berliozowskiej orkiestry, pozostawiała wiele do życzenia. Ponadto dyrygent – Rafał Janiak – nie był w stanie scalić kolejnych epizodów i zapanować nad kształtowaniem monumentalnej i synkretycznej formy.

Dopiero w instrumentalnych ogniwach trzeciej części, odnoszących się do pogrzebu Julii i scen w grobie Capuletich osiągnięto właściwe dla tego kompozytora stopliwe brzmienie orkiestrowej masy. W inwokacji imponował kwartet fagotów, następnie także chorał trzech puzonów i tuby. Głos Ewy Marciniec pewnie i szlachetnie brzmiał w naturalnym jej rejestrze altowym, ale tessytura tej partii sięga do skali sopranowej i wtedy ulegał on zwężeniu i niemiłym dla ucha przebarwieniom. Korzystniejsze wrażenie wywarł dramatyczny tenor Tadeusza Szlenkiera w balladzie Merkucja o królowej Mab, wypełniającej pierwsze z poświęconych jej scherz.

• « poprz.
• nast. »