Przegląd nowości

Czas zatrzymany w chwili śmierci

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 23, styczeń 2022 13:30

W zakończeniu rodzaj austriackiego marsza wojskowego (tereny te pozostawały wówczas pod panowaniem Wiednia) przechodzi w Zbójnickiego, dopełniając w ten sposób ekscentrycznego eklektyzmu. Tego rodzaju muzyczna narracja nie przekonała mnie, mimo niewątpliwej barwności orkiestracji, z pieczołowitością wydobytej przez Łukasza Borowicza. Główny zrąb programu na szczęście wypełniła muzyka artysty, którego przypadającą za dwa tygodnie z okładem 113 rocznicę tragicznej śmierci postanowiono uczcić.

Był on właściwie na gruncie polskim twórcą poematu symfonicznego, jeśli nie liczyć Bajki Stanisława Moniuszki czy Stepu Zygmunta Noskowskiego. Pomimo programowego charakteru tej formy muzycznej, w jego ujęciu polega ona nie tyle na ilustracyjności ledwo zasugerowanych treści, ile na większej swobodzie kształtowania przebiegu. Smutna opowieść op. 13 charakteryzuje się właściwym dla neoromantyzmu falowaniem nastrojów i napięcia, a zarazem właściwym dla tych czasów, jeśli wspomni się Richarda Straussa i Skriabina, operowaniem zmiennością orkiestrowej kolorystyki.

Ze swej strony Łukasz Borowicz odznacza się wrażliwością na zmienne stany dynamiki, wydobywając różne jej odcienie, a w momentach potężnego tutti nadaje mu głębię brzmienia, skutecznie chroniącą przed zewnętrzną zgiełkliwością. Dominantę całego wieczoru stanowiła Rapsodia litewska op. 11. W interpretacji Łukasza Borowicza zdałem sobie sprawę z istniejącego pokrewieństwa tego utworu z „Czwartą” Piotra Czajkowskiego (niechętni Karłowiczowi krytycy berlińscy wypominali jego Koncertowi skrzypcowemu właśnie zbytnie uzależnienie od rosyjskiego kompozytora), nie tyle pod względem tematycznym czy harmonicznym, ile dramaturgicznym. 

• « poprz.
• nast. »