Przegląd nowości

Rameau to nie ramol

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 29, listopad 2021 20:59

To również istotny element przedstawienia. A soliści? Nie poznałam wcześniejszej obsady uwidocznionej na zdjęciach Grzegorza Bargieła, w dużej mierze wypełnionej artystami zagranicznymi. W dniu 27 listopada mieliśmy do czynienia z wyrównaną, ale nie zachwycającą grupą śpiewaków. Najlepsza wydała mi się Tosca Rousseau (co za imię!) w roli Télaïre.

Jej kochanek Castor – Kieran White, dobrze wyglądał, mocno śpiewał, posługując się w górnych rejestrach tenorowych ni to mikstem, ni to gardłem. Pollux w wykonaniu Kamila Zdebla, jak na bas-barytona miał słabe doły. Phoebé – Anna Werecka, Jupiter – Dawid Biwo, nie wychodzili poza szkolną poprawność. Wielki kapłan Jupitera Wojciech Sztyk – miał lepsze warunki głosowe, ale nieciekawą partię wokalną.

Dziwne wrażenie sprawiła Ingrida Gapova wcielająca się w kilka postaci, dając im wyjątkowo mało głosu, a w końcu na małej scenie WOK słychać dobrze każdego. Trochę się zraziłam do wykonania orkiestrowego podczas Uwertury zagranej smyczkami ostro, wręcz brutalnie, w sumie nieprzyjemnie, ale w dalszej części przedstawienia Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense pokazała, że potrafi także grać miękko, lirycznie, żeby nie powiedzieć romantycznie. Castor et Pollux to ciekawe przedstawienie z istotnym morałem miłości braterskiej w tle.

                                                               Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »