Przegląd nowości

Podróż w głąb siebie, do urazów z dzieciństwa – opera Blancharda w MET

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 08, listopad 2021 18:27

Niektóre sceny tworzą zamknięte numery – ansamble: przy wspomnianej taśmie, z braćmi, liryczny duet z Evelyn, miłosny z Gretą. Do nich należą także sceny obrzędowe: wieczerzy z okazji Dnia Dziękczynienia oraz chrztu z wody, tym razem utrzymane w stylu gospel. Od strony muzycznej spektakl przygotował i poprowadził Yannick Nézet-Séguin, dyrektor artystyczny nowojorskiej sceny, który z tej okazji przywdział „pstrokate” wdzianko, dostosowując się tym samym do charakteru kompozycji.

Cała ponad dwudziestoosobowa obsada stała na bardzo wysokim poziomie. Na pierwszym miejscu wymieniłbym wielopostaciową Angel Blue, wcielającą się w Przeznaczenie, Samotność i Gretę. Określona jako sopran, dysponuje wszakże głosem o rozległym wolumenie, ze zmysłowym, niskim rejestrem piersiowym, a więc bliskim kontraltu w klasyfikacji z czasów belcanta.

Zarówno dzięki naturalnym warunkom wokalnym, jak i kulturze śpiewu, dostarczyła słuchaczom wiele muzycznej satysfakcji. Nie ustępowała jej Latonia Moore jako Billie, matka Charlesa, wydobywając ze swej partii z jednej strony dramatyzm postaci zmagającej się z trudami życia, a zarazem marzącej o zawodowym awansie jako rekompensacie za nieudane małżeństwo i samotne wychowywanie pięciorga dzieci, z drugiej nie stroniącej od lirycznych aspektów jej natury. W małego Charlesa wcielił się Walter Russell III we wspomnianych duetach ze swym dorosłym alter ego, któremu przydał potęgi brzmienia baryton Will Liverman, choć nie był w stanie uniknąć mielizn samego ujęcia postaci przez librecistkę Kasi Lemmons. Z wykonawców ról epizodycznych przywołałbym jeszcze Brittany Renee jako Evelyn, urzekającą krystaliczną barwą głosu.

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »