Przegląd nowości

Ku wolności

Szczegóły

Opublikowano: środa, 03, listopad 2021 19:00

Do tego dochodzi genialna muzyka Beethovena dobrze dyrygowana przez Lothara Koenigsa, zagrana bez zarzutu przez orkiestrę TW – ON (z niewielkimi kiksami trąbek i waltorni), ze świetnymi sekwencjami smyczków itd. Reżyseria Johna Fulljamesa była co prawda bardzo statyczna i niezbyt pomysłowa, z dużymi partiami stojących bez ruchu solistów.

Dopiero w finale, na zasadzie kontrastu pokazywała maksymalne ożywienie wszystkich wykonawców, łącznie z chórem. I wszystko byłoby do przyjęcia, gdyby nie soliści poniżej standardów pierwszego teatru operowego w Polsce. Tutaj trzeba zrobić zastrzeżenie, że Ludvig van Beethoven pisał muzykę ekstremalnie trudną dla śpiewaków, jakby zupełnie nie przejmował się fizjologią ludzkich głosów. Partie wokalne w IX Symfonii, Missa Solemnis i właśnie jedynej operze Fidelio, są tego przykładem.

A to oznacza, że do występowania w tej operze muszą być angażowani śpiewacy o najlepszych głosach, silnych, doskonale wyrównanych i dysponujących nieskazitelną techniką, a tego niestety w tym przedstawieniu zabrakło. Jedynie tenor śpiewający rolę Florestana Torsten Kerl spełniał wymagania i poradził sobie z swą morderczą partią bardzo dobrze. Pozostali w kategoriach wokalnych nie byli nawet poprawni, raczej kompromitujący. Największym rozczarowaniem okazała się tytułowa Leonora – Fidelio śpiewająca głosem rozwibrowanym, często o nieustalonej wysokości, nie radząca sobie z trudnymi dramatycznymi podejściami, z biegnikami, z tempami, z sekwencjami forte itd.

• « poprz.
• nast. »