Przegląd nowości

Włosko-ukraińsko-czeskie spojrzenie na Moniuszkę

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 17, sierpień 2021 21:48

Także koloryzowanie partii ozdobnikami nie odznaczało się niewymuszoną urodą, szczególnie w finale przywołujących jeden z figuracyjnych motywów eksponowanych w uwerturze. Co prawda w sukurs artystce przychodziło wieloletnie doświadczenie i kultura muzyczna, polegająca na wyszukanej artykulacji i operowaniu dynamicznymi subtelnościami. Nie wiem, na ile sugeruję się pochodzeniem śpiewaczki, ale wydaje mi się, iż w jej ujęciu w większym stopniu dawał znać o sobie substrat ruskich dumek w partii Zuzi, na przykład w duecie ze Stanisławem.

Niezawodny Mariusz Godlewskiej za sprawą swego szlachetnego barytonu oraz wokalnego aktorstwa przydał postaci amanta głębszego wyrazu, zawartego już w partyturze, a wynikającego chociażby z faktu niekonwencjonalnego obsadzenia przez głos średni, a nie tenora.

Aliści na pierwszy plan niewątpliwie wysunął się czeski bas Jan Martiník, dysponujący gęstym głosem o indywidualnym zabarwieniu, dzięki czemu wydobył z partii Serwacego Łagody zawarte w niej pierwiastki belcantowej natury, a także w duecie z Stanisławem Kuflukiem jako Marcinem Łagodą humor zawarty w efektownych parlandach, stanowiących daleki refleks duetu Malatesty i tytułowego Don Pasquale z opery Gaetano Donizettiego. Zarazem zdaje się w pełni wyczuwać charakter Moniuszkowskiego stylu kontuszowego. A zatem w kolejnym rozdaniu sięgnie może po role innych ojców z oper tego kompozytora, a więc Stolnika w Halce oraz Miecznika w Strasznym dworze? Obsady udatnie dopełniał Adam Palka jako sługa Bartłomiej, ale w operze tej wszystkie postacie posiadają swoje solowe numery. Uzupełnienie grona wykonawców stanowił Chór Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, ale rola jego jest stosunkowo niewielka, ograniczając się do próby imieninowej kantaty w ramach introdukcji oraz finału.

                                                                        Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »