Przegląd nowości

Drabinki Mistrza Gioacchino

Szczegóły

Opublikowano: środa, 23, czerwiec 2021 17:21

Ciesząca się znaczną popularnością i często wykonywana samodzielnie uwertura zrazu zagrana zostało bardzo nieprecyzyjnie, przede wszystkim w ważnej dla tego kompozytora sekcji dialogujących ze sobą instrumentów dętych drewnianych. Orkiestra pod batutą José Miguela Peréza-Sierry, hiszpańskiego dyrygenta związanego z festiwalem Rossiniego w Pesaro, stopniowo się rozgrywała. Powtórzyło się to później w znacznej mierze również w odniesieniu do występujących solistów. Partie pary bohaterów wątku romansowego: Dorvila i Julii zawierają arie di bravura, a więc dwuczęściowe, złożone z ogniwa lirycznego i przeciwstawionego mu popisowego.

Pierluigi D’Aloia to dobrze rokujący tenor mozartowsko-rossiniowski typu di grazia, o jasnej barwie. Przy pierwszym podejściu w górę skali w Vedrò qual sommo incanto zabrzmiał z lekka niepewnie, ale przy kolejnych powtórzeniach intonacja pozostawała już bez zarzutu. Głos Adiny Vilichi posiadał nieco spłaszczone brzmienie, a w górnym rejestrze zdradzał oznaki nadmiernej ostrości. O wiele lepsze wrażenie wywierał w Il mio ben sospiro e chiamo, zwłaszcza w ustępach śpiewanych mezza voce.

Charakterystyczny bas buffo Emmanuel Franco w roli Germana odznaczał się znaczną giętkością, szczególnie pożądaną w odcinkach wymagających zastosowania techniki parlanda. Jednocześnie śpiewak ten wyróżniał się znaczną vis comica, pozwalającą uwiarygodnić odtwarzaną postać. Podstawą belcanta, którego niekwestionowanym mistrzem będzie Rossini, jest nie tylko naturalna uroda głosów, ale nade wszystko wzorowa emisja, pozwalająca na odpowiednie kształtowanie frazy w ustępach kantylenowej natury, oraz techniczna biegłość w pokonywaniu ozdobników. Sprzecznymi natomiast z jego zasadami są oznaki wszelkiego wysiłku oraz forsowna intonacja. Dopiero, gdy zostaną spełnione te warunki, można w pełni cieszyć się niewymuszonym pięknem rossiniowskich partytur i zawartym w nich nieodpartym humorem muzycznym.                                                         

                                                                                Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »