Przegląd nowości

Łańcuch nie został zerwany

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 30, maj 2021 10:59

To wysublimowane studium dźwiękowe, operujące w znacznej mierze statyczną aurą brzmieniową, współtworzoną przez wyraziste efekty artykulacyjne jak pizzicata, glissanda i tremola, a także zastosowanie mikrotonów. Druga część odznacza się bardziej skontrastowanym przebiegiem,wyznaczanym przez kulminacje dynamiczne.

A wszystko to ujęte zostało w neoklasyczne ramy dostarczone przez dwudziestowiecznych Rosjan. Dumbarton Oak Concerto Es-dur Igora Strawińskiego nawiązuje trzyczęściową budową i materiałem muzycznym do popularnych w XVIII wieku divertimenti, a nawet plenerowych serenad, zważywszy obsadę i rolę instrumentów dętych.

W fanfarowych motywach finałowego Con moto dosłuchać się można dalekich reminiscencji modnej wówczas musiki curiosa spod znaku Leopolda Mozarta. Z kolei środkowe Allegretto pod względem pełnej wdzięku motoryki i dialogujących ze sobą muzyków przywołuje aurę utworów tego gatunku Wolfganga Amadeusa, szczególnie że dyrygentka wyeksponowała artykulacyjną lekkość w ich grze. Zamknęła koncert I Symfonia „Klasyczna” D-dur op. 15 Siergieja Prokofiewa, dzieło par exellence stanowiące pastisz stylów z poprzedniej epoki, z ich motoryką, wyrazistym pulsem rytmicznym i przejrzystością orkiestracji. Kompozytor zarazem  zaznaczył jednak autorskie ujęcie, przejawiające się w przesunięciu akcentów, nadających całości ironiczne spojrzenie z perspektywy późniejszych czasów, czy zastąpieniu tradycyjnego menueta pochodzącym z tej samej epoki gawotem. Monika Wolińska w pełni zaufała partyturze, nie siląc się na jej odkrywcze odczytanie, poprzestając natomiast na wyegzekwowaniu odpowiednich temp i unikając przesadnych kontrastów dynamicznych czy agogicznych. A więc wszystko z zasadą klasycystycznego decorum czyli stosowności. 

                                                                                              Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »