Przegląd nowości

Artysta brzmi dumnie

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 13, luty 2021 20:37

A czy musiała być? Wielu artystów pisanych z małej litery „a” uważa, że to żaden warunek powstania sztuki. Przecież np. tysiące obrazów tworzonych przez artystów nosi tytuł „bez tytułu”. Wokół artystów wyroiły się więc tabuny objaśniaczy, kuratorów wystaw, opiniotwórczych krytyków, wszelkiej maści teoretyków sztuki, którzy przetłumaczą i zinterpretują „ciemnej jak tabaka w rogu” publiczności, jak wielkie brzemię nosił artysta i jak wspaniale udało mu się przekazać ten stan światu.

Taki spec od artystów nigdy się nie zniży do stwierdzenia, że artyści i artystki nie zawsze wiedzą, o co im chodzi, a mimo to potrafią w czytelny sposób przekazać swoje katusze. Niektórzy zresztą korzystają z usług artystów dla czystej estetycznej czy towarzyskiej przyjemności i chętnie podrygują wraz z nimi niczym zaklęci w chocholim tańcu (są np. takie koncerty), nie wnikając w to, czy sztuka ma w ogóle jakiś sens, bo ona przecież wcale nie ma być „o czymś”. A zatem przedstawienie Teatru Śląskiego może się także zaliczać do tej ostatniej kategorii. Wreszcie próbuje ono ustalić pewną hierarchię rozumianą bardzo pospolicie, bo w pewnym momencie kobieta grająca tu rolę jakiejś woźnej czy bileterki zwraca się obcesowo do niewyrobionej, zapewne młodocianej publiczności, i grozi jej, że jeśli się nie uspokoi, to „za karę wyśle ich do filharmonii”. Z tego da się wyciągnąć logiczny wniosek, że artysta – muzyk to artysta przez największe „A”. I za to jestem autorom widowiska, Annie Augustynowicz i Arturowi Pałydze, szczególnie wdzięczna.

                                                               Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »