Przegląd nowości

Z Moniuszką na wojnie

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 14, maj 2020 13:10

Balet Na kwaterunku w choreografii i inscenizacji Roberta Bondary jest przykładem jak można przekazywać tańcem treści, których nie ma w muzyce. Bondara jest autorem bardzo ciekawych widowisk, zarówno operowych – np. Legenda Bałtyku Nowowiejskiego, jak i baletowych – w tym np. Zniewolony umysł wg Czesława Miłosza. Umie językiem tańca, gestu, kontekstu scenicznego wypowiedzieć skomplikowane kwestie, które nawet w warstwie słownej są nieoczywiste.

Tak było również w przypadku baletu z muzyką Stanisława Moniuszki, która stała się podporą dla innego, dosyć beztroskiego libretta. Oczywiście muzyka ze swej natury jest asemantyczna, chyba, że przemawia śpiewem lub oczywistymi symbolami melodycznymi. W pierwotnym libretcie baletu Na kwaterunku chodziło o oddział wojskowy stacjonujący w jakiejś wiosce czy osadzie we Francji, o stosunki pomiędzy cywilami i żołnierzami, a także o okazję do „wytańczenia” dla kilku tancerzy i tancerek.

Bondara idzie dużo dalej i głębiej, wkracza do sfery psychiki głównego bohatera, nie stroni od ostrych spięć, agresji i przemocy, jaką współczesne wojsko niesie ze sobą. Ukazuje też zderzenie świata kobiet, być może zdezorientowanego hasłami w stylu „za mundurem panny sznurem", z mało romantyczną rzeczywistością i gwałtownością świata męskiego. Spektakl Bondary jest surowy i oszczędny w operowaniu środkami wyrazu – żołnierzy stojących jakoby „na kwaterunku" niewiele wizualnie różni od cywilów, bardziej interesujące dla twórców widowiska są emocje, wewnętrzne i zbiorowe przeżycia, nad którymi rozciąga się widmo wojny, konfliktu zbrojnego w jakimś uniwersalnym, nieokreślonym bliżej miejscu, np. na tzw. misji pokojowej.

• « poprz.
• nast. »