

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowości„Parsifal”w Théâtre du Capitole w Tuluzie
Strona 4 z 5
Przewijający się w głębi pudla scenicznego widok ciał ilustruje walkę Parsifala z własnymi słabościami i cielesnymi pokusami, Dziewczęta-Kwiaty przypominają figury z szachownicy, a na przykład święty Graal jest pokazany w formie odbitki zdjęcia fotograficznego. W ostatnim akcie Parsifal uczestniczy w „Cudzie wielkopiątkowym” symbolizowanym przez zwisającą z góry i składającą się z rozświetlonych żarówek storę, a w finale zamienia swą włócznię na obsypaną liśćmi gałązkę.
Nie ma zresztą sensu dalej przytaczać innych przykładów tej z założenia abstrakcyjnej i – również w zakresie strojów (Manuela Agnesini) – oderwanej od średniowiecznego kontekstu realizacji, której ostatecznie najmocniejszą stroną okazuje się fantastyczna, złożona z wybitnych przedstawicieli sztuki operowej obsada wokalna.
Śpiewająca po raz pierwszy w swojej bogatej przecież karierze partię Kundry Sophie Koch nadaje tej postaci głęboko ludzki wymiar i w każdym momencie porusza szeroką paletą niuansów wokalnych oraz niebywałym zaangażowaniem scenicznym. Z jej występem w pełni współgra osobowość austriackiego tenora Nikolaia Schukoffa, ukazującego Parsifala jako młodzieńca na przemian naiwnego i pewnego siebie, zdolnego do namiętnych porywów. Niemniejsze wrażenie wywiera porażający ciemnym basowym zabarwieniem Matthias Goerne, kreujący rolę cierpiącego króla Amfortasa. Mocnym i gęsto nasyconym basem dysponuje też debiutujący w Tuluzie w roli Gurnemanza Peter Rose, któremu w niczym nie ustępuje doskonale pasujący do postaci szukającego zemsty czarownika Klingsora Pierre-Yves Pruvot. |
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||