Przegląd nowości

„Parsifal”w Théâtre du Capitole w Tuluzie

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 15, luty 2020 15:44

Deklaruje on, że inspiracji do budowania swego obrazu scenicznego szukał w postaci perskiego proroka Maniego, który w III wieku stworzył system religijny, zwany od jego imienia manicheizmem. Podstawą tego systemu jest podział świata na królestwo światła i życia wiecznego oraz królestwo ciemności i śmierci.

Według francuskiego reżysera ta idea przeciwstawiania sobie ciemności i światła przenika rzeczoną operę Wagnera, co skłoniło Bory’ego do zaprezentowania widzom swoistego teatru cieni, mającego nam uzmysłowić, że ciemność i światło towarzyszą nie tylko podróży inicjacyjnej tytułowego protagonisty, lecz także podlegającej nieustannym transformacjom warstwie muzycznej dzieła.

Owa ambitna i wypełniona mnogością odniesień i symboli koncepcja ma w deklarowanym zamierzeniu przywrócić Parsifalowi mityczny i zarazem uniwersalny wymiar. Powiedzmy jednak od razu, że emanujące tajemniczością przedstawienie w Tuluzie nie jest w stanie poruszyć nas wciągającą narracją sceniczną, ograniczającą się w zasadzie do dość statycznych obrazów. Brakuje też tutaj gry aktorskiej z prawdziwego zdarzenia, zminimalizowanej do konwencjonalnych póz i gestów. Wstępna uwertura rozbrzmiewa na tle czarnego, zasłaniającego całą scenę tiulu, za którym przemieszczane są podłużne, rozświetlone jasnym światłem neony. Znajdują się one w ciągłym ruchu, co pozwala układać z nich najróżniejsze litery, hieroglify, matematyczne wzory czy formuły, o nie zawsze zrozumiałym znaczeniu.

• « poprz.
• nast. »