Przegląd nowości

Opera w Odessie: historia, teraźniejszość i perspektywy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 03, luty 2020 18:20

Odnosi się wrażenie, że te podmuchy przenoszą zarazem w odległą przeszłość uczucia i tęsknoty Violetty, dla której przeżyta z Alfredem miłość stanowi już zacierające się reminiscencje. Podobną ideę przemijania wnosi kręcący się na wysokości ogromny żyrandol ze zwisającymi balowymi sukniami, przypominającymi bardziej muzealne eksponaty niż wciąż wykorzystywane ubiory.

Zarówno te odsłony, jak i wspomniane już niewyraźne gramofonowe dźwięki mogą ostatecznie świadczyć o tym, że tak naprawdę Violetta jest bardziej zakochana w ewokowanych przez owe dźwięki wspomnieniach niż w Alfredzie. Warto zwrócić uwagę na wykorzystanie w omawianej wizji greckiego mitu Erosa i Psyche, wprowadzonego za pomocą umieszczonej po prawej stronie sceny figury tych tkwiących w miłosnym uścisku mitycznych postaci, których zmysłowa pozycja kojarzy się nieodparcie ze słynną rzeźbą Auguste’a Rodina „Pocałunek”.

Wszakże bardzo szybko dostrzegamy jeden znaczący detal, a mianowicie odłupaną głowę uosabiającej duszę ludzką Psyche, tak jakby reżyser chciał w ten sposób przywołać symbol śmierci, potwierdzający wcześniejsze przypuszczenia, że Violetta nie należy już do świata żywych. Nic zatem dziwnego, że w finale to właśnie ona tkwi samotnie pośrodku sceny, ubrana wciąż w tą samą falującą na wietrze białą suknię, zaś pozostałe postaci są umieszczone na wysokości pogrążonego w ciemnościach scenicznego horyzontu. Może to właśnie one, a nie przywoływana w libretcie choroba, są tak naprawdę winne śmierci tytułowej bohaterki.

• « poprz.
• nast. »